هرچه‌ هیکل‌ بزرگ‌‌ کنی‌ که‌ انسان‌ نمی‌شوی . . انسانیت‌ مربوط‌ به‌ داشتنِ بزرگواری‌هایِ‌ اخلاقی‌ است ؛ -آیت‌الله‌حق‌شناس

وقتی که با خدا معامله کردی، خودش طرف حسابِ بقیه‌اس .

شده است حرف شود بغضِ گلو و برباید قلبی ؟ شده است رخ به رخ مردم این شهر شوی خیره به چشمانِ عدو و بسرایی شعری ؟ شده است حقِ خودت را ندهند و تو فقط بینی خودت را که مقاوم بهشان میخندی ؟ شده است در پسِ یک کوچه ی تنگ ، زیر پای مردی ، یا به واقع نامرد (!) بکشی چادر خود را که نبازی رنگی ؟ شده است هیچ نیابی مردی که به ریسمان بکشد گردن هر نامردی ؟ #مامانمو_نزنید

احتمالا قافیه اش یه مقدار دچارِ مشکلِ شما شعر نو در نظر بگیرید .

-

[ روایت ماه و آه ] کیسه ی پر از شیر کاکائو را که روی میز گذاشتند چشمان همه‌یمان برق زد . تک تکمان شیر کاکائو دوست داشتیم و تنها ۱۸ عدد برایمان آورده بودند . اول تصمیم گرفتیم ببریم مهدکودک که با نظر مسئولمان منتفی شد . ماهم نامردی نکردیم و نفری یکدانه برداشتیم و گذاشتیم برای خودمان . تصمیم گرفتیم شیر ها که تمام شد به بچه ها شیر کاکائو بدهیم . چند دقیقه ای از روضه گذشته بود که مادری را همراه دختر کوچک چادر به سرش دیدم . سمت ما می آمدند ، دلم تاب نیاورد ، خودم شیر کاکائو را برداشتم و رفتم سمتش شیر را ازم گرفت ؛ نگاه کردم در چشمهایش ، نگاهم تار بود . تصویرش را واضح نمیدیدم . - میشه بغلت کنم خاله ؟ خجالت کشید و روبرگرداند ، مادرش خندید . پرده ی چشمانم هر لحظه تار تر میشد .

[ روایت ماه و آه ] لیوان های آب تمام شده بود و هرچه به مسئولین خبر می‌دادیم فرقی نمی‌کرد ، بچه ها خسته ی بازی و تشنه ی آب بودند و هرکدام از دور اطراف کلمن آب را دید می‌زدند که شاید لیوان پیدا کنند . یکی اما جلوتر آمد - خاله اب نداریم ؟ شرمم امد . - آب داریم لیوان نداریم خاله . سرش را پایین انداخت و لبش را گزید ، سرم را پایین انداختم . من که بودم که مهمان اباعبدالله را تشنه نگه می‌داشتم ؟

به یه چمران توی زندگیمون نیاز داریم که وسط شلوغی میدون تیر و تفنگ، برگرده بهمون بگه: اصلا صدای اذان رو شنیدین؟!

محبوبِ‌من ، دوست داشتن شما دیدنِ پرچم مشکی اباعبدالله سر در خانه هاست ؛

سر قنوتای نمازاتون ماروهم دعا کنید اولاد 🌱

چهره ات برایم آشناست ، شاید تورا باری چند در غم دیده باشم .

طلب میکنن این جسم و روح کنج دنج گوشه ی کتابفروشی همیشگیو . . کنجِ ادم بودنو ؛