ندونستن میزان فاصله اذیتم می‌کنه. باید بدونم "چند کیلومتر" با مقصد فاصله دارم. "چند بغل" از فلانی دورم. "چه تعداد دسته گل" باید کف خیابون بچینم تا برسم به مزار عزیزجون. "چندتا قابلمه قرمه‌سبزی" تا بودن توی خونه در کنار مامان مونده. باید بر اساس معیارهایِ خودم بدونم فاصله رو، نه بر اساس روزهای تقویم دکوری روی میز.

هروقت دعاهای قنوتم سوییچ شه رو فارسی یعنی خدایا امتحان رو متوقف کن و به دادم برس. خدای نازنازی. توی یک هفته دوبار سر نماز گریه کردم. هر دو بارش لب به دندون گرفتم تا هق هق نشه. تا صورت نماز به هم نخوره. هر دفعه‌ش عبارت " لا تحزن " جلوی چشمام نقش می‌بست. خدای نازنازی. امتحان رو متوقف کن و به دادم برس.

یه فکتِ ثابت‌ شده‌ای هست که میگه : هرچی با عکاسا صمیمی‌تر باشی ، دیرتر عکساتو بهت تحویل میدن👀💘

عکاسی...؟ نه‌نه ، خودِ لبخندِ لعنتی")!📸🌱

کارمون شده فقط فوروارد . نداریم آقا جون ، حرف خوب نداریم .

ای پاییزِ بی جوجه ی لعنتی.

خسته ، بیمار ، تنها .

یه حمد شفا نصیب ما نمیشه ؟

اون بیرون تو دنیای به این بزرگی خیلی خبرا هست ، خبرایی که دونستنشون خیلی فرقا به حالت میکنه .

"همیشه یادت بمونه کجاست خونه"

خزان است این دل ز اشفته حالی ، گذشت مهر و ابان ، بگو چون نیایی ؟

دعا کنید واسه ما ، واسه روابطمون ، واسه زندگیمون ، واسه ایندمون .