من موهای فرِ قشنگ مو صاف میکنم،دهن تو که چیزی نیست

درد خصوصیه و گفتنش به بقیه لطفی نداره.

‏چگونه فراموش کنم  که جوانی من  چطور سرد و خاموش گذشت؟

ولی می‌دونی غم اون شب‌هایی که خیلی سخت صبح شد غمِ اون روزهایی که جون کندم سپری شه، غم اون آدم‌هایی که خیلی خیلی سخت از پسش رفتن‌شون و نبودن‌شون براومدم، غم اون حرف‌هایی که خیلی سخت تونستم هضم‌شون کنم و غم اون چیزهایی که به ناچار تحمل‌شون کردم و مناسب من و سنم نبودن همیشه رو دلم می‌مونه. همیشه

اگه سنگ بودم تا الان شکسته بودم - از بد روزگار آهنم! هی دارم مچاله تر می‌شم.

آدمی که با تنهایی مشکلی نداره رو اگر بهش بی احترامی کنی به راحتی ترکت می‌کنه.اگر از خط قرمزهاش رد بشی پات رو از زندگیش قطع می‌کنه یا اگه تهدیدش کنی که ترکش می‌کنی با خوشحالی در رو برات باز می‌کنه بدون اینکه به هیچ جاش باشی ،اون انتخاب کرده که بهت اجازه بده تو زندگیش باشی و نباشی کتاب شو میخونه و چایی شو میخوره .

امیدوارم این متنا کپی نشه چنل دیگه ای!

با من تو بگو عشق فقط درد و بلا بود؟ یا ما نرسیدیم به عشقی که دوا بود ! ما طعمِ رسیدن نچشیدیم، و از عشق یک خاطره‌ی تلخ فقط قسمتِ ما بود !

با آنکه نیاوردی، یک بار ز ما یاد ای آنکه نرفتی دمی از یاد کجایی؟

پروندهٔ روانی: غیرممکن اختلال تشخیص‌داده‌شده: سندروم آرزوهای دست‌نیافتنی و تمایلی وسواسی به تعقیب اهدافی فراتر از توان و واقعیت شرح بالینی: سوژه در جهانی پر از «نمی‌توانم» و «نبایدها» زندگی می‌کند، اما هرگز از تلاش برای رسیدن به آنچه غیرممکن می‌داند دست نمی‌کشد. ذهن او میان امید و ناامیدی، جنگی دائمی دارد؛ گاهی رها می‌کند و گاهی دوباره از نو می‌سازد. علائم ظاهری: تصاویر پر از تضاد، جملاتی پر از شک و تلاش، رنگ‌هایی که هم روشن‌اند و هم تاریک، نشانه‌هایی از اصرار و ناامیدی همزمان. علائم روانی: وسواس در هدف‌گذاری، تحمل فشار بالا، مقاومت در برابر واقعیت، و گاه بی‌قراری و خستگی مزمن. درمان موقت: نوشتن هدف‌های کوچک و قابل دسترس، تمرین پذیرش خود و شرایط، و مراقبه در لحظه‌های حال. یادداشت روان‌نویس: گاهی غیرممکن‌ها، فقط باید به آرامی رها شوند تا جای خود را به ممکن‌ها بدهند.