نمیدانم ، حال خودم هم خودم را درک نمیکنم . نمیدانم در کدام نقطه زندگی ایستاده ام! خودم را گم کرده ام ، آینده ام نا معلوم و «مَن»یی خسته و در عین حال امیدوار.

اجازه بدید که آدما خودشون باشن!

حق بدید؛

غم غلط کرده به تو سرزده ، مگه من مردم؟!

کاش می‌توانستم برای ثانیه ای حال تورا خوب کنم.

"هیچ جا واسم مثل ایران نمیشه".

نمیفهمید یه گوشه از حسمو:)

وای وای سسسسسسسللللللللااااااااااممممممم

یکمی حق بدید به آدما، یکمی درکشون کنید.

به هرکسی اعتماد نکنید ، اینجوری صد هیچ زندگی رو بردید!

کسی که منو بفهمه استاد فلسفه است...