حواسم نبود که قیمت بالا داره میگه. ‌تمام فکر و ذکرم نیکی کردن بود.

پولو بهش دادم و رفتم تو ماشین... داشتم ماشین رو روشن میکردم که یهو انگار دوزاریم افتاده باشه، یادم افتاد هفته پیش از یه مغازه همین دستمالو خریده بودم ۵۰ تومن

از سادگی خودم بدم اومد.

پشت دستمو داغ کردم که به حرفایی که دلمو میسوزونه توجه نکنم... ‌حکایت بعضیا که بهمون بدی کردن اینه...

آدمهایی که باعث شدن دید خوبمون از بین بره. اون قسمت روح معصوم و بچه گونمون رو چنگ زدن.

ببخشیم... ولی چجوری؟!

چجوری وقتی دیگه هرگز اون نگاه پاک رو نخواهیم داشت؟

حتی اگه بازم به یک نیازمند کمک کنیم، ته دلمون شک داریم که نکنه اینم کلاهبرداره.... ‌کمک میکنیم، اما تو نامه اعمالمون سوظن هم ممکنه بنویسن...

زمانی بگید فلانی رو بخشیدم که آثار کاری که باهاتون کرده رو روی روحتون پاک کنین‌.

وگرنه همچنان واسه اون گناه نوشته میشه.

و شمایی که به اعتماد آدمها خدشه وارد میکنی، ممکنه اون آدم به خاطر شما، حتی به بچه شم یاد بده به کسی اعتماد نکنه...

و چه عذابی دامنگیرتون میشه... فطرت پاک آدمها رو به گند نکشیم... به بقیه بدبینشون نکنیم. برای نسلهای بعدی به هم رحم کنیم.