خیلی وقتا این‌همه چیزیه که آدم لازم داره،

درک اینکه خشم و غمش واقعیه و نمی‌تونه

با یه حرکت جادویی و اراده کردن و یکباره

دیگه این احساسات رو نداشته باشه.

اما تنها چراغِ راه‌، شعله‌ی امیدی هستش که ما رو به زیستَنی اصیل دلگرم نگه ‌‌داره تا از زندگی نریم به سمت افسردگی!

رنگی بودنِ رابطه، به هر لحظه خوش بودن نیست؛

به جایی‌‌ست که حتی در عینِ سوختن ، زیستنِ اصیل رو از ما نگیره.

بپذیریم تمنّایِ موندن و سوختن در هر رابطه‌‌ای:

« التماس دعا »

پاشو نمازت رو بخون اون دنیا این صفحه شیشه ای ضامن تو نخواهد شد. @ir_mohebin