آن دم که تیغِ سفاکِ زمان، بر گلویِ حقیقت درید و پیکرِ پاکِ رهبرِ فرزانه را، چونان آیتی اربا اربا، بر خاکِ کربلاگونِ تاریخ افکند، زمین، در ماتمی عمیق فرو رفت و آسمان، ردایِ سیاهِ اندوه بر تن کرد. او که خود، تجسمِ "اِنَّ اللهَ اشتری مِنَ المومنینَ اَنفُسَهُم وَ اَمولَهُم..." بود، جانِ شیرین را در طبقِ اخلاص بر درِ معشوق نهاد.
در آن هنگامه که موشک ها، چون عقربهایِ گزنده، بر جانِ او مینشستند و آجر ها، همچون دندانِ گرگ، پیکرِ او را میدریدند، او چونان کوهی استوار، در برابرِ طوفانِ بلا ایستاد. چشمانِ پر فروغش، که دریچههایی به ملکوتِ عشق بودند، در آخرین لحظات، شاید تصویرِ "یا لیتنی کنت معکم" را در خود داشتند و لبهایش، که همیشه ذکرِ حق بر آنها جاری بود، شاید در آن دم، نامِ "حسین" را زمزمه میکردند. آری، او خود، مصداقِ "کُلُّ یَومٍ عاشورا وَ کُلُّ اَرضٍ کَربَلا" بود.
و چونان صاعقهای هولناک، خبرِ این واقعهیِ شوم، در کشور پیچید. شورشی عظیم، نه از جنسِ ویرانی، که از جنسِ بیداری، در رگهایِ ملت دوید. سیلِ اشک، سدی نبود بر خشمِ مقدسِ آنان که میراثدارِ خونِ او بودند. فریادها، نه بر سرِ نیزه، که بر سرِ دارِ عدلِ الهی بلند شد. "مرگ بر دشمن" و "انتقام، انتقام"، شعارهایِ آتشینِ این اقیانوسِ مواجِ انسانی بود که چون موجِ خروشان، ساحلِ ظلم را در هم مینوردید. این شورش، آغازی بود بر فصلی نو، فصلی که در آن، رایتِ خونِ او، همچون نگینی درخشان بر پرچمِ پیروزی خواهد درخشید. این قصه، قصه اربا اربا شدنِ یک تن نبود، که قصه پرپر شدنِ هزاران گلِ باغِ شهادت بود تا شجرهیِ طیبهیِ انقلاب، بارورتر گردد.
نویسنده: آیلا غلامی✨
#پیام_مخاطب.
@ir_mohebin
