بگذریم، انقدر از این‌نمونه‌ها در کشورهای دور و نزدیک چون لیبی و مکزیک و ویتنام رخ داده که نوشتنش یک طومار می‌طلبد!

اما ایران پس از ۵۰ روز مقاومت در برابر حملاتی که هر کدامش می‌توانست کشوری را به خاک سیاه بنشاند،

نه تنها یک وجب خاک نداده بلکه امروز شبکه برق پایدار دارد، خدمات درمانی‌اش برقرار است، صف پمپ بنزین‌ها خلوت است،

شبکه بانکی طبق روال عادی کار می‌کند، ادارات مشغول خدمت‌رسانی هستند، فضای شهر به لطف پاکبان‌ها تمیز و چشم نواز است،

مردم مشغول عبور و مرور هستند مردم مشغول زندگی هستند

زندگی در جریان است.

این اتمسفری که پس از جنگ در ایران برقرار است و برای ما عادی است، در نگاه دنیا خودش یک اعجاز است.

کشوری که به ابتلائات همسایگانش دچار نشد بلکه با نیروی مقاومت، هیمنه‌ی این نیروی اهریمنی را در هم شکست و حالا در تنگه‌ای به نام هرمز او را گرفتار کرده است.

وَ اَمّا بِنِعمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّث" [ضحی،۱۱]

نعمت‌ها را آشکار کنید و آن‌ها را شکر کنید که "لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ"