✴️ *یادداشت دبیرکل نهاد به مناسبت روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی*؛ *پاسداشت زبان فارسی، ترویج خواندن و نقش کتابخانه‌ها* ✴️ «پاسداشت زبان فارسی با خواندن پیوندی ناگسستنی دارد. زبانی که خوانده نشود، در تجربه روزمره نسل‌های جدید حضور نداشته باشد و به بخشی از زیست فرهنگی جامعه بدل نشود، به‌تدریج از پویایی و اثرگذاری فاصله می‌گیرد.» به گزارش اداره‌کل روابط عمومی و امور بین‌الملل نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، آزاده نظربلند؛ دبیرکل نهاد در یادداشتی به مناسبت روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، به تبیین نقش کتابخانه‌های عمومی در پاسداشت زبان و ترویج خواندن، پرداخت: ✴️«بیست‌وپنجم اردیبهشت، روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، فرصتی مغتنم برای تأمل در نسبت میان زبان، کتاب، خواندن و حافظه فرهنگی جامعه است. فردوسی با سرایش «شاهنامه»، نه‌تنها اثری سترگ در ادب حماسی پدید آورد، بلکه در استواری و استمرار زبان فارسی نیز نقشی ماندگار ایفا کرد. از این منظر، پاسداشت زبان فارسی صرفا به بزرگداشت نام و یاد بزرگان ادب محدود نمی‌شود، بلکه زمانی معنایی عمیق و اثربخش می‌یابد که این زبان در بستر خواندن، فهمیدن، روایت شدن و انتقال به نسل‌های جدید، حضوری زنده و پویا داشته باشد. ✴️ خواندن یکی از بنیادی‌ترین راه‌های زنده نگه داشتن زبان است. در جامعه‌ای که فرهنگ خواندن در آن گسترش می‌یابد، ظرفیت اندیشیدن، گفت‌وگو، تخیل، فهم متقابل و مشارکت فرهنگی نیز تقویت می‌شود. خواندن صرفا مهارتی آموزشی یا ابزاری برای دسترسی به اطلاعات نیست، بلکه تجربه‌ای فرهنگی و انسانی است که به فرد امکان می‌دهد جهان را دقیق‌تر بشناسد، با دیگران همدلانه‌تر مواجه شود، دایره واژگان و بیان خود را گسترش دهد و نسبت عمیق‌تری با گذشته، حال و آینده برقرار کند. از همین رو، هر برنامه مؤثر در حوزه ترویج خواندن، باید افزون بر توجه به کتاب، به خواننده و تجربه خواندن او نیز توجهی جدی داشته باشد. ✴️ این موضوع در مواجهه با متون کلاسیک فارسی اهمیتی دوچندان پیدا می‌کند. آثاری چون «شاهنامه»، «گلستان»، «بوستان»، «مثنوی معنوی» و دیگر میراث‌های مکتوب زبان فارسی، بخش مهمی از هویت فرهنگی ما را شکل می‌دهند؛ با این حال، برای بخشی از مخاطبان امروز، به‌ویژه کودکان و نوجوانان، این متون ممکن است دشوار، دور از تجربه زیسته یا محدود به فضای رسمی آموزش تلقی شوند. اگر این فاصله به‌درستی مدیریت نشود، به‌جای ایجاد علاقه، احساس دوری و ناآشنایی در مخاطب شکل می‌گیرد. درحالی‌که همین آثار، اگر متناسب با سطح، نیاز و افق ذهنی مخاطب معرفی شوند، می‌توانند تجربه‌ای زنده، جذاب و ماندگار از خواندن فراهم آورند. شاهنامه، برای نمونه، فقط متنی کهن نیست؛ جهانی غنی از روایت، خرد، حماسه، انتخاب، سرنوشت، خانواده، وفاداری، میهن‌دوستی و پرسش‌های عمیق انسانی است و مخاطب امروز نیز می‌تواند با این جهان پیوند برقرار کند، مشروط بر آنکه راه ورود به متن برای او هموار شود. ادامه مطلب 👇 🌐 iranpl.ir/xzTk 🔊 @iranpl

🎥 ببینید؛ شکوه کلام پارسی در «کتاب‌گاه»؛ به روایت بانوی کتابدار بوشهری ‌ ✴️ در سومین قسمت از «کتاب‌گاه» به مناسبت «روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی»، صدایی از دل دیار بوشهر، روایتگر حماسه‌ای است که هزاره‌ها از آن می‌گذرد و از شکوه زبان فارسی و عظمت شاهنامه سخن می‌گوید. ‌ ✴️ بانوی کتابدار بوشهری با خوانش ابیاتی از این اثر سترگ، نه تنها شعر می‌خواند، که گوشه‌ای از هویت این سرزمین را ورق می‌زند؛ جایی که «هنر نزد ایرانیان است و بس»، جایی که «همه یکدلانند و یزدان شناس» و در آن «دریغ است ایران که ویران شود» ‌ ‌ 🔊 @iranpl