دیباچه کتاب «زمینِ روحت را آباد کن!؟» در مثنوی معنوی، مولوی حکایتی دارد که اگرچه ساده روایت می‌شود، اما در عمق خود، خلاصه تمام فلسفه زندگی انسان را آشکار می‌کند. می‌گوید مردی سی سال کار کرد تا بتواند زمینی بزرگ بخرد. سپس سی سال دیگر رنج کشید، تجارت کرد، پس‌انداز کرد و بر آن زمین کاخی باشکوه ساخت. روزی که کار کاخ به پایان رسید و خواست با شور و شوق به آن نقل مکان کند، مأمور شهرداری در خانه‌اش را زد و گفت: «آقا، شما اجازه ورود به این کاخ را ندارید.» مرد حیران پرسید: «چرا؟ این کاخ حاصل شصت سال زحمت من است!» مأمور گفت: «زمین شما آن زمینی نیست که کاخ را روی آن ساخته‌اید. زمین واقعی‌تان همان زمین بایری است که سال‌ها پیش خریده بودید؛ و اصلاً آبادش نکردید. شما تمام این مدت، روی زمین مردم کاخ ساختید.» مولوی می‌گوید این داستان، داستان همه ماست. دو «زمین» داریم: یکی زمین جسم و دیگری زمین روح. اما بیشترِ ما تمام عمر را صرف آباد کردن زمینی می‌کنیم که هرگز مال ما نیست. روی زمین جسم، کاخ‌ها می‌سازیم: زیبایی ظاهری، ثروت، مقام، آرایش‌ها، جراحی‌ها، لقب‌ها، ماشین‌ها و خانه‌ها… اما زمین جسم، چیزی نیست که بماند. این زمین، دیر یا زود پس گرفته می‌شود. ما فقط مستأجر آنیم. جسم را روزی باید تحویل دهیم و برویم، اما زمین روح—تنها زمینی که واقعاً به ما تعلق دارد—بایر می‌ماند. زندگی ما بسیاری از اوقات شبیه همان مرد حکایت است؛ سرگرم چیزی می‌شویم که از ابتدا قرار نبود مقصد ما باشد. ما آمده بودیم روح‌مان را آباد کنیم، اما بیشترِ انرژی‌مان صرف ظاهر زندگی می‌شود. آنچه می‌خوریم، می‌پوشیم، می‌خریم، می‌اندوزیم، همه اگر به پرورش روح گره نخورد، سرانجام چیزی جز آباد کردن زمین دیگری نیست. انسانی که فقط زیباتر، پول‌دارتر یا مشهورتر می‌شود، اما رشد روحی ندارد، مثل همان پسری است که پدر ثروتمندش او را با هزار امید به مدرسه می‌فرستد، اما او سال‌ها بعد، به جای علم و تربیت و آگاهی، تنها یک مشت مداد و تراش و پاک‌کن جمع کرده است. پدر با حسرت به او می‌گوید: «پسرم، این‌ها را که من می‌توانستم بهترش را برایت بخرم. من تو را فرستادم که چیزی بشوی، نه اینکه چیزهایی جمع کنی.» این مثال دقیقاً حقیقت زندگی ما در مدرسه دنیا است. خداوند ما را به این جهان نفرستاده که مداد و پاک‌کن جمع کنیم؛ یعنی امور کوچک، موقت و بی‌ارزش دنیا. آنچه ما در این دنیا جمع می‌کنیم، اغلب در چشم حقیقت، همان پاک‌کن‌ها و تراش‌های بی‌قیمت‌اند، نه می‌توانند به روح‌مان وزن بدهند، نه ما را بزرگ کنند، نه در لحظه مرگ به کار می‌آیند. خداوند ما را فرستاده که «بشویم»، نه اینکه «جمع کنیم». فرستاده که وارث معنویت، حکمت، اخلاق، محبت و آگاهی شویم. فرستاده که زمین روح‌مان را آباد کنیم. اما بیشتر ما، وقتی زنگ آخرِ مدرسه دنیا نواخته می‌شود، دستان‌مان پر از تراش و پاک‌کن است؛ یعنی پر از چیزهایی که می‌شد خیلی راحت‌تر به‌دست آورد، و اصلاً ارزش عمر انسان نبود.

وقتی انسان وصیت‌نامه می‌نویسد، تازه می‌فهمد کمترین سهم را از دارایی‌اش «خودِ او» دارد. به همه چیز سهمی می‌رسد: خانه به فلان فرزند، ماشین به دیگری، طلاها به دخترها، حساب‌ها به وارثان. فقط یک چیز بی‌سهم می‌ماند: «روح خود انسان». آن لحظه است که می‌فهمیم سال‌ها داشتیم زمین دیگران را آباد می‌کردیم. آخر سر، هر آنچه ساخته‌ایم، از ما گرفته می‌شود. تنها چیزی که مرگ نمی‌تواند آن را از ما بگیرد، همان است که واقعاً متعلق به ما بوده—روح. دنیا مقصد ما نیست؛ ما مقصد دنیا هستیم. دنیا برای ما ساخته شده، نه ما برای دنیا. خداوند ما را به این جهان نفرستاده تا جهان را آباد کنیم؛ فرستاده تا «ما» آباد شویم. آبادی دنیا یک اثر جانبیِ آبادی انسان است؛ نه هدف آن. اگر روح آدمی زیباتر شود، دنیا نیز به‌اندازه ظرفیت خود زیبا می‌شود. اما اگر دنیا را زیبا کنیم، هیچ تضمینی نیست که خودمان زیباتر شویم. امروز دنیا از نظر ظاهری هزار برابر آبادتر از صد سال پیش است؛ اما آیا انسان امروز، هزار برابر آگاه‌تر، آرام‌تر، اخلاقی‌تر یا معنوی‌تر شده است؟ خیر. زیرا انسان از درون آباد نشده است. فراموش کرده که زمین اصلی‌اش روح است. این کتاب «زمین روح»، دعوتی است برای بازگشت به آن زمینِ فراموش‌شده. دعوت به ساختن کاخی نه روی زمین بدن، بلکه بر زمین جان. کاخی که مرگ نتواند آن را بگیرد، پوسیدگی نتواند آن را خراب کند، زمان نتواند آن را ببلعد. ما آمده‌ایم که «بزرگ بشویم» ، که روح‌مان قد بکشد، که از خاک به معنا برسیم. روزی که زنگ آخر را می‌زنند و ما را از مدرسه دنیا بیرون می‌خوانند، خدای مهربان از ما نمی‌پرسد: «چقدر خانه خریدی؟ چقدر ثروت اندوختی؟ چند ماشین داشتی؟» این‌ها همه را او بهترش را داشت، از عدد و اندازه خارج. می‌پرسند: «روحت چقدر قد کشید؟ چقدر آگاه شدی؟ چقدر مهربان شدی؟ چقدر عاشق شدی؟ چقدر راستگو شدی؟ چقدر از خودت گذشتی؟» و خوشا آن‌کس که در آن روز، وقتی دستانش را باز می‌کند، پر باشد از نور، از معرفت، از اخلاق، از نیت پاک، از یاد خدا، از صداقت و شجاعت و مهربانی. خوشا آن‌کس که کاخ را روی زمین روحش ساخته باشد. و بدا به حال آن‌کس که دفترش پر باشد از تراش و پاک‌کن. یادت باشد: تو مالک چیزهایی هستی که مرگ نتواند از تو بگیرد. هر چیز دیگری—هرچه که باشد—فقط توهم است. این کتاب، شرح همین یک جمله است. ارادتمند : #ناصرکاوه

💠 ناراحتی رهبر شهید از پخش مجدد یک خبر! ➕چرا درس خارج امام شهید پخش نمی‌شد؟!

ببینید جواب و لبخند معنادار عباس عراقچی به خبرنگار خارجی تبدیل به محبوب ترین میم این روز های دنیا شده #مامنتظرشونیم... ◼️ هاآرتص: نتانیاهو افسانه قدرت آمریکا را باور کرده بود، افسانه ای که دیگر وجود ندارد ◾️ بنیامین نتانیاهو به افسانه قدرت مطلق آمریکا باور کرده بود. او اکنون پس از آغاز یک جنگ اسرائیلی–آمریکایی علیه ایران همراه با دونالد ترامپ، در حال مواجه شدن با محدودیت‌های این قدرت است؛ آن هم در شرایطی که دولت ترامپ سطحی تاریخی از بی‌کفایتی و ناتوانی را از خود نشان می‌دهد. 🔴 اشاره فایننشال‌تایمز به نگرانی‌های ترامپ: دونالد ترامپ پس از سقوط وال استریت بود که مهلت «مذاکرات» با ایران را تمدید کرد 🔹بازار سهام آمریکا بدترین روز خود از آغاز «بحران خاورمیانه» را تجربه کرد، چراکه ترس تازه از «تورم» باعث افزایش بازده اوراق خزانه شد. 🎥 سناتور فرانسوی: مشتی معتاد و الکلی، قدرت را در آمریکا به دست گرفته‌اند و هر زمان چیزی از پرونده اپستین منتشر می‌شود بخشی از دنیا را بمباران می‌کنند!

♦️آغاز موج جدید موشک‌باران سرزمین‌های اشغالی از ایران

♦️چین پهپادهای جدیدی را در نزدیکی تنگه تایوان مستقر می‌کند 🔹بر اساس گزارش جدیدی که استراتژی نظامی پکن در قبال تایوان را مورد توجه قرار می‌دهد، چین تعداد زیادی از جنگنده‌های قدیمی تبدیل‌شده به پهپادهای تهاجمی را در پایگاه‌های هوایی نزدیک تنگه تایوان مستقر کرده است.

♦️یک حادثه امنیتی سخت در شمال فلسطین اشغالی به دنبال درگیری های شدید حزب الله و نیروهای اسراییلی

♦️تذکر العربیه به ترامپ به خاک ایران وارد نشو همون با دم شیر بازی نکن خودمونه

♦️دستخطی از فیش‌برداری شخصی شهید دکتر علی لاریجانی، پیرامون مقام شهادت و شهید 🔹️امام علی(ع): «اگر هزار ضربت به فرق من فرود بیاید که به این وضع کشته شوم بهتر است که در بستر با یک بیماری بمیرم.» 🔹️حرم حضرت معصومه(س) | قم المقدسه | ۶ فروردین ۱۴۰۵ | ۲۶ روز پس از شهادت حضرت آیت الله العظمی شهید سید علی خامنه‌ای

♦️حمله پهپادی حزب الله به شهرک صهیونیستی مرگلیوت 🔹حزب‌الله لبنان امروز جمعه با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که با چند پهپاد انتحاری شهرک صهیونیستی مرگلیوت را هدف قرار داده است

امکان درآمدزایی ۲۰ تا ۱۰۰ میلیارد دلاری ایران از تنگه هرمز سناریوی اول: 🔹در سناریوی نخست، فرض بر این است که ایران در قالب «خدمات ویژه امنیتی» از هر کشتی عبوری -یا بخشی از آن‌ها- حدود ۲ میلیون دلار دریافت کند. 🔹با توجه به اینکه به‌طور میانگین روزانه حدود ۱۴۰ کشتی از تنگه عبور می‌کنند، درآمد روزانه به حدود ۲۸۰ میلیون دلار می‌رسد. 🔹این رقم در مقیاس سالانه به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار بالغ خواهد شد سناریوی دوم: 🔹در سناریوی دوم، مبنا دریافت عوارض متعارف مشابه رویه‌های بین‌المللی -مانند کانال سوئز- است. 🔹در این چارچوب، اگر ایران به‌طور متوسط از هر کشتی حدود ۴۰۰ هزار دلار دریافت کند (در حالی که نرخ‌های جهانی معمولاً بین ۳۰۰ تا ۷۰۰ هزار دلار متغیر است)، درآمد روزانه حدود ۵۶ میلیون دلار خواهد بود و در مقیاس سالانه به حدود ۲۰ تا ۲۵ میلیارد دلار می‌رسد. @TasnimNews

♦️رادیو اسرائیل: ایران ۳ موشک به اسرائیل شلیک کرده است؛ دو موشک به تل‌آویو و دیگری به جنوب اصابت کرد