سید تو را و تیم حفاظتت را قسم میدهیم به اجداد طاهرینت، نه مصاحبه کن نه جلو دوربین بیا نه صدا سیما بیا هیچ هیچ، کلا شبح شو شبح مطلق! فقط بزن که خوب میزنی👏✊🇮🇷 قربونت بشم من عمرمون فدات شه سید ☝️

🎥 کشیش ارامنه: این جنگ، جنگی بین حق و باطل است

⭕️ آقای راننده که به خاطر شیفت نمی‌تواند در تجمعات شرکت کند، ببینید چگونه تو اتوبوسش لیدری میکند.

مذهبی ها عاشق ترن برو بچه های هوافضا بیشتر😍❤️ سلامتی همه رزمندگان جان بر کف هوافضا صلواتی هدیه کنیم به کانال ابوجهاد بپیوندید @Abo_jahhad

#زهدوساده_زیستی_امام_شهید_خامنه_ای #کتاب_جدید_ناصرکاوه

حساسیت دقیق نسبت به بیت‌المال یکی از روشن‌ترین جلوه‌های این روحیه، دقت و حساسیت ویژه نسبت به بیت‌المال است. آیت‌الله عبدالله جوادی آملی خاطره‌ای نقل می‌کند که از این جهت بسیار قابل تأمل است. ایشان می‌گوید: روزی مهمان مقام معظم رهبری بودم. هنگامی که سفره غذا گسترده شد، فرزند ایشان آقا مصطفی نیز در آنجا حضور داشت. آیت‌الله خامنه‌ای نگاهی به او کردند و فرمودند: «شما به منزل بروید.» من عرض کردم: اجازه بفرمایید آقازاده هم باشند؛ من از ایشان خواسته‌ام که با هم باشیم. اما ایشان فرمودند: «این غذا از بیت‌المال است. شما مهمان بیت‌المال هستید. برای بچه‌ها جایز نیست که بر سر این سفره بنشینند. ایشان به منزل بروند و از غذای خانه میل کنند.» آیت‌الله جوادی آملی می‌گوید: در همان لحظه فهمیدم که چرا خداوند چنین عزتی به ایشان عطا کرده است. در این روایت کوتاه، چند اصل اخلاقی مهم آشکار می‌شود. نخست آنکه میان «اموال شخصی» و «اموال عمومی» مرزی دقیق وجود دارد. حتی اگر مهمانِ بیت‌المال باشد، این به معنای آن نیست که اعضای خانواده نیز می‌توانند از آن استفاده کنند. دوم آنکه این حساسیت نه در سخن، بلکه در عمل و در یک موقعیت کاملاً عادی نشان داده می‌شود. و سوم آنکه چنین دقتی در امور کوچک، نشان‌دهنده نوعی تقوای عملی است که در مسائل بزرگ نیز خود را نشان می‌دهد. نمونه دیگری از این حساسیت را مهندس حمید میرزاده نقل کرده است. او می‌گوید در زمان ریاست‌جمهوری آیت‌الله خامنه‌ای، ایشان چکی به مبلغ پنجاه هزار تومان برای نخست‌وزیر وقت، مهندس میرحسین موسوی، ارسال کردند و فرمودند: «حداکثر پولی که ممکن است از بیت‌المال در هزینه‌های شخصی من جابه‌جا شده باشد، کمتر از این است. شما این مبلغ را به خزانه دولت واریز کنید تا من زیر دین نباشم.» این اقدام در شرایطی انجام شد که زندگی شخصی ایشان بسیار ساده بود و بسیاری از نیازهای زندگی با کوپن‌های عمومی تأمین می‌شد. با این حال، همین احتمال اندک نیز برای ایشان قابل قبول نبود که مبادا در طول دوران مسئولیت، حتی مقدار ناچیزی از اموال عمومی به مصرف شخصی رسیده باشد. #زهدوساده_زیستی_امام_شهید_خامنه_ای #کتاب_جدید_ناصرکاوه

پرهیز از تشریفات و نمایش قدرت یکی دیگر از جلوه‌های ساده‌زیستی در زندگی رهبر انقلاب، پرهیز از تشریفات و مظاهر نمایشی قدرت است. سردار شهید نورعلی شوشتری خاطره‌ای از دوران دفاع مقدس نقل می‌کند که نشان‌دهنده همین روحیه است. او می‌گوید: در زمان جنگ، همراه آیت‌الله خامنه‌ای برای بازدید از لشکر ۲۱ امام رضا علیه‌السلام به جبهه می‌رفتیم. پیش از حرکت، ایشان تأکید کردند: «ماشین کم بیاورید؛ یکی یا دو ماشین کافی است.» اما وقتی از اهواز خارج شدیم، دیدیم چندین خودرو دیگر نیز پشت سر کاروان در حرکت هستند. ایشان بلافاصله دستور توقف دادند و فرمودند: «از ماشین دوم به بعد یا باید برگردند یا اگر قصد آمدن دارند، جداگانه بیایند. چه دلیلی دارد که پشت سر من راه بیفتند؟ اگر رئیس‌جمهور با کاروانی از ماشین‌ها حرکت کند، برای دیگران سرمشق می‌شود. برای من همان یک یا دو ماشین کافی است.» در این ماجرا، مسئله تنها صرفه‌جویی در خودرو یا سوخت نیست؛ بلکه موضوع مهم‌تر جلوگیری از شکل‌گیری نوعی فرهنگ تشریفاتی است. هنگامی که مسئولان عالی کشور با کاروان‌های طولانی و تشریفات فراوان حرکت می‌کنند، این رفتار به تدریج به یک الگو تبدیل می‌شود و فاصله میان حاکمان و مردم را افزایش می‌دهد. پرهیز از چنین تشریفاتی، به معنای حفظ روح مردمی مسئولیت است. #زهدوساده_زیستی_امام_شهید_خامنه_ای #کتاب_جدید_ناصرکاوه

زندگی ساده در خانه کسانی که از نزدیک وارد منزل رهبر انقلاب شده‌اند، بارها از سادگی محیط زندگی ایشان سخن گفته‌اند. حجت‌الاسلام سیدعلی‌اکبر حسینی نقل می‌کند که روزی همراه جمعی به دیدار ایشان رفتند و پیشنهاد کردند از داخل منزل ایشان فیلم‌برداری شود تا مردم بدانند رهبرشان چگونه زندگی می‌کند. پاسخ ایشان چنین بود: «اگر شما زندگی مرا نشان بدهید، می‌ترسم خیلی‌ها باور نکنند.» این جمله نشان می‌دهد که میزان سادگی زندگی ایشان تا چه حد فراتر از تصور رایج درباره زندگی یک مقام عالی‌رتبه است. حجت‌الاسلام سیداحمد خمینی نیز که از نزدیک با خانواده ایشان رفت‌وآمد داشت، درباره وضعیت خانه می‌گوید: در منزل ایشان بیش از یک نوع غذا بر سفره وجود ندارد و خانواده بر روی موکت زندگی می‌کنند. روزی که به خانه ایشان رفتم، تنها یک فرش کهنه در آنجا بود و من از زبری آن فرش به موکت پناه بردم. همین سادگی را آیت‌الله هاشمی شاهرودی نیز نقل کرده است. او می‌گوید در کتابخانه رهبر انقلاب، میز و صندلی ساده‌ای دیدم که مربوط به سال‌های پیش از انقلاب بود و همچنان مورد استفاده قرار می‌گرفت. این وسایل قدیمی، سال‌ها در همانجا باقی مانده‌اند و جای خود را به وسایل مجلل و جدید نداده‌اند. #زهدوساده_زیستی_امام_شهید_خامنه_ای #کتاب_جدید_ناصرکاوه

ساده‌زیستی در سفره و خوراک یکی دیگر از جلوه‌های زندگی ساده، در نوع غذا و شیوه پذیرایی دیده می‌شود. سردار سرلشکر رحیم صفوی خاطره‌ای نقل می‌کند که نمونه‌ای روشن از این مسئله است. او می‌گوید: روزی در منزل رهبر انقلاب بودم و گفت‌وگوی ما طول کشید. هنگام نماز مغرب، ایشان پس از نماز فرمودند: «شام را مهمان ما باشید.» وقتی سفره پهن شد، دیدم غذای ایشان چیزی جز یک املت ساده نیست. همین سادگی را دکتر غلامعلی حداد عادل نیز در خاطره‌ای دیگر توصیف می‌کند. او می‌گوید در یکی از شب‌ها که مهمان ایشان بود، پس از تماس با منزل مشخص شد که غذای خانه بسیار مختصر است. در نهایت، بشقابی از برنج ساده با مقدار کمی خورش و مقداری نان و پنیر و ماست آوردند و همان غذا میان دو نفر تقسیم شد. در نگاه نخست، این مسئله ممکن است بسیار ساده به نظر برسد، اما در واقع پیام مهمی در خود دارد: در خانه‌ای که صاحب آن بالاترین مقام کشور است، زندگی از سطح معمولی جامعه فاصله نگرفته است. #زهدوساده_زیستی_امام_شهید_خامنه_ای #کتاب_جدید_ناصرکاوه