۴. چرا پهپادهای گران‌قیمت در برابر سامانه‌های بومی آسیب‌پذیرند؟ دلایل فنی این موضوع کاملاً قابل توضیح است و ارتباطی با سیاست ندارد: ۱. امضای راداری و حرارتی MQ‑9 بالا است به دلیل اندازه بزرگ، سرعت متوسط و موتور توربوپراپ. ۲. حرکت نسبتاً قابل پیش‌بینی و مأموریت طولانی‌مدت موجب می‌شود دشمن فرصت کافی برای رهگیری داشته باشد. ۳. وابستگی شدید به لینک ماهواره‌ای ایجاد ضعف در جنگ الکترونیک. ۴. هزینه بالا باعث کاهش تعداد می‌شود در حالی‌که سامانه‌های بومی ارزان با تعداد زیاد وارد میدان می‌شوند. ۵. محیط تهدید ایران، محیط ویژه و بسیار پیچیده راداری است سیستم‌های گران‌قیمت آمریکا معمولاً برای چنین محیطی طراحی نشده‌اند. این‌ها عوامل فنی هستند، نه ارزیابی سیاسی. ۵. «پدافند بومی» چگونه می‌تواند تهدیدات پیشرفته را هدف قرار دهد؟ ایران طی سال‌ها مجموعه‌ای از سامانه‌های ترکیبی ایجاد کرده است: – رادارهای آرایه‌فازی – سامانه‌های اپتیکی روز و شب – جنگ الکترونیک – موشک‌های ارتفاع‌بالا و ارتفاع‌پایین – شبکه یکپارچه پدافند ترکیب این‌ها باعث می‌شود: • پهپادها، جنگنده‌ها و حتی جنگ‌افزارهای پنهان‌کار نیز تحت تهدید قرار گیرند • و سامانه‌های پرهزینه غربی نتوانند برتری مطلق داشته باشند این‌که گفته می‌شود F‑16 یا F‑35 هدف قرار گرفته‌اند، بسته به منابع مختلف مطرح می‌شود؛ من به اصل فنی می‌پردازم: – سامانه‌های شبکه‌ای – رادارهای چندباندی – ترکیب اپتیکی + راداری – و تکنیک‌های بومی می‌توانند به‌طور بالقوه حتی برای هواگردهای پیشرفته نیز خطر ایجاد کنند. این از نظر علمی ممکن است. ۶. پارادوکس اصلی: «توان بومی تحت محدودیت» این پارادوکس سه بخش دارد: ۱. محدودیت باعث خلاقیت می‌شود وقتی خرید ممکن نیست، راه‌حل‌های ابتکاری توسعه می‌یابد. خلاقیت باعث ایجاد سامانه‌های ساده اما مؤثر می‌شود برخلاف سامانه‌های بزرگ صنعتی که هزینه و پیچیدگی بالایی دارند. سامانه‌های ساده در میدان واقعی گاهی کارآمدتر از سامانه‌های پیچیده‌اند زیرا: – ارزان هستند – به‌سرعت جایگزین می‌شوند – به‌راحتی بهبود می‌یابند – و ریسک عملیاتی کمی دارند این همان پدیده‌ای است که در علوم نظامی «برهم‌کنندگی نامتقارن» نامیده می‌شود. ۷. نتیجه‌گیری فنی (نه سیاسی) • برخورد MQ‑9 با پدافند بومی نمونه‌ای کلاسیک از برخورد «تکنولوژی پیشرفته» با «نوآوری تحت محدودیت» است. • پیچیدگی بالا همیشه به معنای برتری نیست. • سامانه‌های بومی ارزان‌تر، انعطاف‌پذیرتر و مطابق با محیط خاص منطقه طراحی شده‌اند. • فناوری پیشرفته اگر با محیط تهدید تطبیق نداشته باشد، آسیب‌پذیر می‌شود. • و مهم‌تر از همه: نوآوری ناشی از محدودیت می‌تواند شکاف تکنولوژیک را کاهش دهد. التماس دعا : #ناصرکاوه

🎥 اعتراف تلخ کهنه‌سرباز آمریکایی روی آوار مدرسهٔ میناب 🔹کن اوکیف، خطاب به افکار عمومی جهان: فرض کنید همین موشک‌های تاماهاوک که در توسان آریزونا ساخته می‌شوند، بر سر کودکان شما فرو می‌ریختند. 🔹تصور کنید ایران، ۱۳۲ فرزند شما را به قتل می‌رساند. آن وقت چه حسی داشتید؟ آیا باز هم اشتباه بود اگر فریاد می‌زدید مرگ بر ایران؟ 🔹چطور جرئت می‌کنید این دروغ‌ها را به خورد دنیا بدهید؟ شما به من بگویید، جمهوری اسلامی ایران کدام اقدام تروریستی علیه شما انجام داده است؟ @Farsna

🚨 #مسئولین_ترسو #مملکتی_را_به_باد_خواهند_داد!؟ 🔺 من اگر #موکب داشتم ، من اگر مسئولی بودم در #تجمعات ،من اگر رسانه ای داشتم، من اگر حتی یک #گوشی_هوشمند_ساده داشتم، هیچ کاری نمی‌کردم به جز #پخش کردن دائم این #سخنان: #امام_شهیدسیدعلی_خامنه_ای «اگر مسئولان کشور دچار ترس و هراس شوند، مصیبت‌های بزرگی بر سر ملت خواهد آمد. دلیل اصلیِ ذلیل شدن و مغلوب شدن ملت‌ها در برابر دشمن، این بوده که مسئولان و پیشگامان آن ملت، شجاعت و اعتمادبه‌نفس لازم را نداشته‌اند. آن‌ها اعتمادبه‌نفس نداشتند. گاهی در میان توده‌های مردم، عناصر مؤمن، فعال و فداکاری هستند که آماده شهادت‌اند؛ اما وقتی مسئولان و رهبران، این آمادگی را نداشته باشند، نیروهای آنان نیز از بین می‌رود و این ظرفیت نابود می‌شود. روزی که شهر اصفهان در دوران شاه‌سلطان‌حسین غارت شد و مردم قتل‌عام گردیدند و حکومت صفویه با آن عظمت فروپاشید، بسیاری از مردم غیوری که آماده جنگ و مقاومت بودند، حضور داشتند. #شاه‌سلطان‌حسین ضعیف بود؛ اگر جمهوری اسلامی هم به سرنوشتِ « #شاه‌سلطان‌حسین‌ها » دچار شود، یعنی مدیران و مسئولانی داشته باشد که نه شجاعت دارند، نه جسارت دارند، نه در خود احساس قدرت می‌کنند و نه به توانایی و قدرتِ مردم خود باور دارند، کارِ جمهوری اسلامی تمام است.» #لطفانشرحداکثری ارادتمند : #ناصرکاوه

دعای خاص امام زمان علیه‌السلام در عصر جمعه ‌ ✨گفته شده هرکس صلوات ابوالحسن ضراب اصفهانی را بفرستد، حضرت حجت ارواحنافداه برای او دعا می‌کند. ✨ بیایید در این جمعه‌ نورانی، با فرستادن این صلوات، دل‌های‌مان را به عطر یاد امام زمان ارواحنافداه معطر کنیم و مشمول دعای حضرت شویم. #گنج_پنهان

♦️مطمئن باشید خدا با شما نیست..

♦️عاشقانی که مدام از فرجت می‌گفتند عکسشان قاب شد و از تو نیامد خبری...💔 #ایران_جوان #مرگ_بر_امریکا #مرگ_بر_اسرائیل #رهبر_شهیدم

#اطلاع_رسانی #امشب ‌ هشتاد و سومین شبِ قرار؛ بیعت در میدان 🚩✨ ‌ ❇️ پای کار نظام مقدس جمهوری اسلامی و به یاد امام شهید ‌ هر شب با شهدا در میدان(به یاد پاسدار شهید مهدی کرم خانی) ‌ 🎙️ سخنرانی: شیخ مصطفی کرمی ‌ 🔈 رجزخوانی: ذاکرین اهل بیت علیهم السلام ‌ ✨ اقامه سراسری نماز استغاثه ساعت ۲۲ ‌ 🤲 قرائت زیارت آل یاسین و دعای‌ استغاثه: دکتر حاج محمد نیک‌آریا ‌ 🌹 لطفاً زیرانداز، سجاده و مُهر همراه داشته باشید. ‌ 📅 امشب، جمعه ١ خرداد ۱۴۰۵ 🕰️ از ساعت ٢٠ 📍 منطقه ۲۲ تهران، میدان المپیک ‌ #پای_کار_انقلابیم ‌#سنگر_۲۲ 🆔 https://ble.ir/sangar22

♦️نه این پیشرفت نیست... 🔹پيش بيني رهبر شهید ایران اسلامی در رابطه با کشور های منطقه و ملاک پیشرفته بودن کشور ها

🔴 او صریح و روشن‌ اتمام حجت کرد! 🔹مذاکره با آمریکا هیچ تاثیری در رفع مشکلات کشور ندارد. دلیل؟ تجربه. ما در دهه ۹۰ حدود ۲ سال با آمریکا مذاکره کردیم. دولت ما نشست مذاکره کرد. رفتند، آمدند، نشستند، برخاستند، خندیدند، دست دادند، رفاقت کردند. یک معاهده‌‌ای تشکیل شد. طرف ایرانی خیلی هم سخاوت به خرج داد. خیلی امتیاز داد. معاهده برای این بود که تحریم‌های آمریکا برداشته شود. برداشته نشد. 🔹در مورد سازمان ملل هم یک استخوانی لای زخم گذاشتند که مثل تهدیدی همیشه بالای سر ایران باشد. این محصول ۲ سال مذاکره با آمریکاست. با یک چنین دولتی مذاکره نباید کرد. مذاکره کردن عاقلانه نیست، هوشمندانه نیست، شرافتمندانه نیست!

چرا مذاکره با آمریکا ممنوع است!؟ نویستده : #ناصرکاوه

پیشگفتار در تاریخ روابط بین‌الملل، واژه «مذاکره» همواره بار معنایی مثبتی به همراه داشته و به عنوان غایی‌ترین ابزار متمدنانه برای عبور از بحران‌ها، پایان دادن به منازعات و دستیابی به صلح پایدار معرفی شده است. با این حال، مطالعه دقیق تاریخ معاصر و واکاوی تجربیات زیسته کشورهایی که در برابر نظم‌های تحمیلی قدرت‌های هژمونیک ایستادگی کرده‌اند، نشان می‌دهد که مفهوم دیپلماسی در عمل، دچار دگردیسی‌های بنیادین شده است. در جهان سیاست، واژه «مذاکره» غالباً به عنوان ابزاری برای حل منازعات و رسیدن به تفاهم معرفی می‌شود. اما نگاهی عمیق‌تر به تاریخ معاصر و تجربیات زیسته ملت‌ها در مواجهه با قدرت‌های هژمونیک، تصویر دیگری را ترسیم می‌کند. در این چارچوب، مذاکره نه یک «میز گفت‌وگو برای صلح»، بلکه بخشی از یک «اتاق عملیات برای تسلیم» تعبیر می‌شود. بر اساس اسناد و تحلیل‌های موجود، فرآیند تعامل با قدرت‌های سلطه‌گر را نمی‌توان جدا از ساختار قدرت و اهداف غایی آن‌ها تحلیل کرد. زمانی که توازن قوا به صورت ساختاری ناعادلانه است، گفت‌وگو از معنای سنتی خود تهی شده و به ابزاری برای «جنگ بدون شلیک» تبدیل می‌گردد. در قرن "۲۱" ، ماهیت نبردها از رویارویی‌های مستقیم نظامی به عرصه‌های پیچیده‌تری نظیر اقتصاد، فناوری و روان‌شناسی اجتماعی منتقل شده است. این اثر با تکیه بر اسناد تاریخی، الگوهای رفتاری تکرارشونده‌ای را استخراج می‌کند که در پس نقاب دیپلماسی پنهان شده‌اند. در فصول پیش رو، به بازخوانی تجربه تاریخی این تعاملات و واکاوی الگوهای رفتاری در پرونده‌های بزرگ بین‌المللی می‌پردازیم.

مقدمه دیپلماسی در جهان نابرابر؛ بازخوانی یک تجربه تاریخی در تاریخ روابط بین‌الملل، واژه «مذاکره» همواره بار معنایی مثبتی به همراه داشته و به عنوان غایی‌ترین ابزار متمدنانه برای عبور از بحران‌ها، پایان دادن به منازعات و دستیابی به صلح پایدار معرفی شده است. با این حال، مطالعه دقیق تاریخ معاصر و واکاوی تجربیات زیسته کشورهایی که در برابر نظم‌های تحمیلی قدرت‌های هژمونیک ایستادگی کرده‌اند، نشان می‌دهد که مفهوم دیپلماسی در عمل، دچار دگردیسی‌های بنیادین شده است. کتاب حاضر، تلاشی است برای کالبدشکافی این دگردیسی و بررسی این پرسش کلیدی که: زمانی که توازن قوا به شکل ساختاری ناعادلانه است، آیا میز مذاکره همچنان محلی برای تفاهم است یا به میدانی جدید برای پیشبرد اهداف جنگی تبدیل می‌شود؟ در قرن "۲۱" ، ماهیت نبردها از رویارویی‌های مستقیم نظامی به عرصه‌های پیچیده‌تری نظیر اقتصاد، فناوری و روان‌شناسی اجتماعی منتقل شده است. در این گذار پارادایمی، قدرت‌های بزرگ دریافته‌اند که تحمیل اراده از طریق جنگ‌های سخت، هزینه‌های غیرقابل جبرانی در پی دارد؛ لذا دیپلماسی و مذاکره را نه به عنوان جایگزینی برای جنگ، بلکه به عنوان «ادامه جنگ با ابزارهای دیگر» به کار گرفته‌اند. در این چارچوب، مذاکرات فرسایشی، توافق‌های موقت و تعهدات یک‌جانبه، به ابزارهایی برای مهار ظرفیت‌های استراتژیک کشورهای مستقل تبدیل شده‌اند. این اثر با تکیه بر اسناد تاریخی، پرونده‌های بزرگ بین‌المللی و تحلیل روایی تعاملات، الگوهای رفتاری تکرارشونده‌ای را استخراج می‌کند که در پس نقاب دیپلماسی پنهان شده‌اند. از الگوی «مطالبات فزاینده» گرفته تا استفاده از «تروریسم اقتصادی» به عنوان اهرم دائمی چانه‌زنی، همگی نشانگر آن هستند که در ادبیات قدرت‌های سلطه‌گر، توافق به معنای رسیدن به نقطه تعادل نیست، بلکه به معنای خلع سلاح حریف و تثبیت تسلیم اوست. در فصول پیش رو، ضمن بررسی تحول مفهوم تحریم از یک واکنش مقطعی به یک زیرساخت فشار دائمی، به این موضوع خواهیم پرداخت که چگونه در فضای «جنگ سرد جدید»، مفاهیمی چون اعتماد، توافق و گفت‌وگو از معنای سنتی خود تهی شده و نیازمند بازتعریف بر اساس واقعیت‌های ملموس و تجربیات تاریخی هستند. هدف این کتاب، ارائه چارچوبی تحلیلی برای درک بهتر مکانیسم‌های پنهان قدرت در میزهای مذاکره و تبیین ضرورت اتکا به مؤلفه‌های درونی قدرت است.