وزیر ۱۲ ساله کشاورزی: آب را فروختند و آینده را سوزاندند!
https://www.alef.ir/news/4040209043.html
عیسی کلانتری:
وزارت نیرو به جای حفاظت از منابع آب، به سمت درآمدزایی و آبفروشی رفت. سد ساختند، کانال و تونل انحرافی زدند، مجوز چاه صادر کردند و پول گرفتند. اما هیچوقت وظیفه اصلیشان، یعنی حراست از منابع آبهای جاری و زیرزمینی، را انجام ندادند.
امروز به جایی رسیدهایم که تقریباً ۱۰۰ درصد آبهای تجدیدپذیر را مصرف میکنیم، در حالی که طبق استانداردها، هیچ کشوری نباید بیش از ۴۰ درصد این منابع را مصرف کند
امروز هیچ رودخانهای در ایران، به جز کارون و سفیدرود، به مقصدش نمیرسد؛ نه به تالاب، نه به دریا
در سال ۱۳۶۱، سطح آبهای زیرزمینی در بسیاری از مناطق ۳۰ متر بود، حالا به ۱۵۰ متر رسیده
.امروز کشور گرفتار شده. از اصفهان و یزد و کرمان گرفته تا همدان و تبریز، همه جا بحران آب داریم. فقط استانهای زاگرس و شمال البرز کمی وضعیت بهتری دارند. زمینها فرونشست کردهاند، تالابها خشک شدهاند، گردوغبار بلند شده و کشاورزی در بسیاری از مناطق به دلیل شوری یا کمبود آب نابود شده. این نتیجه سیاستهایی است که نهتنها به نسل کنونی، بلکه به نسلهای آینده هم خیانت کرده.
. حالا آب، که از نفت و بودجه هم مهمتر است، بدون هیچ بررسی دقیقی به دست یک نفر، یعنی وزیر نیرو، سپرده شده. در ۴۳ سال گذشته، هیچکس از وزرای نیرو نپرسیده چرا سطح آبهای زیرزمینی اینقدر پایین رفته؟ چرا رودخانهها خشک شدهاند؟ سیاست تخصیص آب باید از وزارت نیرو جدا شود و بر اساس پایداری منابع تنظیم شود، نه تقاضا.
ما از دهه ۱۹۹۰، بر اساس توافقنامههای بینالمللی مثل ریو ۱۹۹۲، متعهد شدیم که بیش از ۴۰ درصد آب تجدیدپذیر مصرف نکنیم. اما در ۳۰ سال گذشته، ما بالای ۹۰ درصد مصرف کردهایم. حالا عواقبش را میبینیم و ۱۰ یا ۲۰ سال آینده، بدتر هم خواهد شد. ما حقوق آبی نسلهای آینده را نابود کردهایم. امروز، کشاورزی ما به دلیل برداشت بیرویه آب، نهتنها پایدار نیست، بلکه به طبیعت و اقتصاد کشور ضرر میزند.
زایندهرود نمونه بارز فاجعه مدیریت آب در ایران است. حوزه آبریز زایندهرود حدود ۲۷۰ هزار هکتار است. در این منطقه، ۵۵ هزار حلقه چاه حفر شده که آبهای زیرزمینی را تخلیه کردهاند.
در زمان شاه عباس، زایندهرود با ۷۰۰ میلیون مترمکعب آب، کشاورزی محدودی را تأمین میکرد. حالا سطح زیر کشت از ۶۰ هزار هکتار به ۲۰۰ هزار هکتار رسیده، اما آب نیست
در حوزه زایندهرود، با ۵۵ هزار حلقه چاه و پمپاژ آب از رودخانه، سالانه بیش از یک میلیارد مترمکعب آب مصرف میشود که ارزش محصولاتش به قیمت جهانی حدود ۱۵۰ میلیون دلار است. یعنی در کشاورزی، یک میلیارد مترمکعب آب را برای ۱۵۰ میلیون دلار تولید هدر میدهیم. این عقلانی نیست.