من خیلی این روزها به تو افتخار کردم حاجباقر. در فقدان آقا و فرماندهان و کاربلدهای همیشگی، بار سنگینی بهدوشت آمد. بیخیال حرفهای همه؛ من میدانم تو چقدر جانت برای آقا میرفت. من دیدم آن شب عاشورایی که آقا ناگهان بیخبر وارد حسینیه شد، تو چطور مثل عاشقی فراقدیده، مثل کودکی بعد از بازگشت پدر، دست از پا نمیشناختی هنگام بلند شدن. تو در روزهایی که سرلیست ترور سازمانهای اطلاعاتی جهانی، وقتی همین اواخر سهبار تا نزدیکای شهادت رفتهای، وقتی میدانند برداشتن تو یعنی برداشتن مانعی کلیدی، روی پلاکاردهای دوستان من فحش میخوری.
وقتی میدانی مدرنترین تجهیزات و خبرهترین یگانهای اطلاعاتی دنبال یافتن ردی از تو اند، به خواست مردم اهمیت میدهی، پروتکلهای امنیتی را شل میکنی و میآیی جلوی دوربین که سلام مردم، قالیباف آمده حرف بزند. من خیلی حال کردم وقتی گفتی وسط اسلامآباد در میان مذاکرات به ونس گفتم شنیدهام کشتی شما زیادی جلو آمده؛ میگویی تا پانزده دقیقه دیگر برگردد یا بگویم چند موشک خرجش کنند؟ دیالوگت از ایرانیترین لحظات جنگ بود. موج صدویک حمله به دشمن.
انگار سیلی نود میلیون ایرانی از آستین تو بر صورت آمریکا.تو باید بمانی حاجباقر. و ما با تو شوخی کنیم، نقد کنیم، شعارت کنیم، پلاکاردت کنیم ولی ته دل همهمان گرم باشد که تو در خط مقدمی!
«مهدی مولایی»
هرگاه یكى از شما كارى داشته باشد، صبح زود به دنبال آن كار رود. زیرا من از خداى خویش خواستهام به كسانى از امّت من كه اول وقت به سر كار خویش حاضر شوند، بركت دهد.
- پیامبر اکرم(ص)