ما اصالتا ترک هستیم.
موقع ولادتمان، بعد از اذان و اقامه، اسم عباس را در گوشمان میخوانند. بچههایمان که به دنیا میآیند، فامیل جمع میشوند و برای تبریک، میگویند «ابالفضل نوکری اولسون» الهی که نوکر ابالفضل باشه. وقتی کسی از ما پسردار میشود تا وقتی هنوز اسمی برایش انتخاب نشده، ابالفضل صدایش میکنیم.
ما اصالتا ترک هستیم.
خب خیلیهایمان در وطن، فارسی صحبت میکنیم؛ در حرم عباس اما ترکی، زبان رسمی است. ما در حرم عباس جز به لغت ترکی مکالمه نمیکنیم؛ حتی با خود او!
ما اصالتا ترک هستیم.
وقتی از آدم و عالم میبُریم و کاری از کسی برنمیآید، وقتی سختیها و مصائب به اوج خود میرسد، وقتی مریضمان بدحال میشود، وقتی بحث آبرویمان وسط میآید، به «ابالفضلین توشَن گولّارینا» متوسل میشویم؛ گرهها باز میشود؛ گویی که از اول گرهای نبوده!
ما اصالتا ترک هستیم.
دیگران اگر فقط در حکایتها و منبرها و کلیپها شنیدهاند، ما به چشم خود دیدهایم که بعضی محتضرهایمان در لحظات آخر میگویند «دارم با آقام ابالفضل میرم». ما دیدهایم که بغض نُه روزهی پدرهایمان بالاخره شب تاسوعا میترکد. مادرهایمان قامت بلند پسرهایشان را که میبینند، به خوشقامتِ امالبنین میسپارندش. ما پشت در پشت و نسل در نسل، عشق ابالفضل را از پدربزرگهایمان به ارث میبریم.
ما اصالتا ترک هستیم.
همگی زندگیهایمان را به عباس تکیه دادهایم.
ما شب نهم بیتکیهگاه میشویم.
شب نهم خیلی بیچارهایم.
شب نهم را یکطور ویژهای به ترکها تسلیت بگویید...
عجم علوی
وَلا تَهِنوا وَلا تَحزَنوا وَأَنتُمُ الأَعلَونَ إِن كُنتُم مُؤمِنينَ.
و سست نشوید! و غمگین نگردید! و شما برترید اگر ایمان داشته باشید!
-آلعمران(139)
تلخم این روزها، تحملم کنید خوب میشوم،
آدمی مجبور است که مختار باشد، مجبور است که زندگی کند..
خدا نزد دلهای شکستهاست...
وسط آه هایتان دعایم کنید . نوشجانمان این رنج مومنانه، خدا یکروز بغلمان میکند و میگوید :
توضیح نده همهاش را دیدم، خودم بودم...
از این بهبعد مبارکت باشم.
اگر كسی بینگارد كه بیدرد و رنج و بلا پای در جنت رضوان حق خواهد نهاد، سخت در اشتباه است. تنها رزمآورانند كه بهحقیقت، «یا لیتنا كنّا معكم» گفتهاند و لاغیر. ما سرگردانهای مدار نفس را چه ميرسد كه از ستارگان كهكشان حسینبنعلی سخنی بگوییم؟ ما را چه ميرسد كه از ساكنان حریم قدس و شاهدان محفل انس سخن بگوییم؟ گفتنيها را او كه باید بگوید، گفته است، امام را ميگویم: «خدا ميداند كه راه و رسم شهادت كورشدنی نیست و این ملتها و آیندگان هستند كه به راه شهیدان اقتدا خواهند نمود و همین تربت پاك شهیدان است كه تا قیامت مزار عاشقان و عارفان و دلسوختگان و دارالشفای آزادگان خواهد بود.
شهید آوینی