ناگهان به حال خود گریستم چرا که بعد از هر خوشی، نگران بودم که چقدر طول می‌کشد تا اندوه دوباره به سراغم بیاید.

مثل بغض چمران، تو کوچه‌های پاوه..

پَریشانی.

عشّاق را زبانِ شکایت بُریده‌اند..

چند سالی از انقلاب گذشته بود. مرتضی، سیگارش را ترک کرد! دلیل پرسیده بودند؛ گفته بود: امام زمان در همه حال ناظر بر اعمال و رفتار ما هستند؛ در این صورت من چطور می‌توانم در حضور و در محضر امام خود سیگار بکشم؟! و‌اینطور شد که دیگر هرگز لب به سیگار نزد... - شهید‌ سیدمرتضی‌ آوینی

یاعلی؛

-

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا آمِنُوا..