سرباز وسط میدون گریه نمیکنه! انقدر این چندروز وسط خرابه‌ و زیر صدای جنگنده‌ بغضم رو فروخوردم‌ که نمیدونم چند درصد جانبازم‌. من کی تو زندگیم‌ روی خرابه راه رفته بودم و گفته بودم «کسی اینجا زنده‌ست؟ صدای من رو میشنوه؟» که این بار دومش باشه؟ من کی تنی دیده بودم که وسط خیابون‌های خودمون بدون سر، آروم و بدون‌درد دراز کشیده باشه؟ من کی این همه خون روی آسفالت شهر قشنگمون دیده بودم؟ سرخی مگه فقط برای طرفدارهای پرسپولیس نبود؟ مگه زردی من از تو سرخی تو از من، برای چهارشنبه سوری نبود؟ ما چرا همه سرخ شدیم؟ سازمان انتقال خون ایران با نشان سرخش، این‌روزها بیست و چهارساعته آماده‌ست و صدها اهداکننده‌ داره! مثل ارتش و سپاه و بسیج ایران که تو هر کوچه و خیابونی‌ که جنگنده‌‌های حرامزاده‌ی‌ اسرائیلی بمبارون میکنن‌، صدها فدایی داره.. سید علی خامنه‌ای فدا شد تا ما یاد بگیریم فدایی‌شدن چطوریه‌! تا بود بهمون زندگی‌کردن یاد داد. گفت چطور نماز بخونیم، چطور روزه بگیریم‌. اینروزها عادت داشت توی بیتش درخت بکاره. حواسش به بچه‌ها بود، به بچه‌های شهدا بیشتر. هرسال میرفت بهشت زهرا، حواسش به اونایی که رفته بودن هم بود! سر کرونا یادتونه همه التماس واکسن خارجی میکردن و بعدش چقدر عوارض گرفتن!؟‌ خامنه‌ای نشست و دستش رو جلو گذاشت و ابرو گره کرد و فقط واکسن ایرانی زد! خامنه‌ای به ما یاد داد چطور زندگی کنیم و چطور خوب هم فدا بشیم! من خدا رو هزارمرتبه شکر میکنم که سرباز تو بودم مَردِ ایران‌..

گر چه نمکِ سفرۀ هر فیض حسین است، بی نام حسن، فیض که اَکمل شدنی نیست..💚

لانه باز ساخته خواهد شد درخت باز کاشته خواهد شد شرف اما اگر برود در تاریخ‌ها می‌نویسند و وقتی نوشتند با مرکبی می‌نویسند که خیلی سخت پاک می‌شود: با مرکب تجزیه، با مرکبی از خون سرداران و سربه‌داران، با سرود‌خوان جنگ در خطه نام و ننگ.. نادر ابراهیمی

ماه خندید و مه انجمنت نام نهاد، همه حُسنی که محمد حَسَنت نام نهاد💚

▪️ کرامتِ حیرت‌انگیزِ امام حسن مجتبی علیه السلام تلگرام | ایتا | بله | روبیکا | آپارات | سایت | صفحه یوتیوب

به محل اصابت‌ها که سر میزنی، در کل محله هیچکس نیست. همه رفته‌اند. کوچه پر از آوار و سنگ و خرده‌شیشه و خاک و اسباب خانه‌هاست. و پر از انسان‌های نیم‌جان و زخمی بر زمین. هیچکس نیست جز نیروهای ضروری امداد و یک دسته خاص؛ بسیجی‌ها! بسیجی‌های بیست،بیست‌ویک ساله همه‌جا هستند. بی‌واهمه. زبان روزه آوار برمیدارند و کف خیابان را تمیز می‌کنند و کمک صاحب‌خانه‌ها، اسباب سالم را از نابود شده‌ها جدا می‌کنند. باید باشی و ببینی که حتی زنان بی‌حجاب و دختران هودی‌پوش صاحب‌خانه، چطور کنار بچه‌بسیجی‌ها ایستاده‌اند و می‌گویند« داداش‌جان یه کمک به ما میدی؟» راستی، آن پسرهای لوس ماسک‌زده که کف خیابان و دانشگاه با دیدن دخترها شیر می‌شدند و درباره‌شان می‌نوشتید«شجاعت پسرهامون»، اینجا در دل خطر، نیستند. نیستند که شجاعتشان را نشان دهند. اینجا کنار مردم فقط مردهایی را می‌بینیم که یک‌ماه قبل درباره‌شان گفته شد «بسیجی، سپاهی، داعش ما شمایی»! «مهدی مولایی»

بیدار باش برادر..

او مصداق بارز خطبه31 نهج‌البلاغه بود.

‌المُستَغاثُ بِک یا صاحبَ الزمان..