من همیشه عین بچه‌ی پنج ساله‌ای که مامانش رو گم کرده و حتی نمیتونه از خیابون بگذره بودم؛ هستم. و این شدت از ضعیف بودنم خیلی آزار دهندس. حتی کسی نیست که بخواد تو بخش کوچیکی از ضعفام کمکم کنه! و من کی میتونم از اون خیابون رد بشم؟ بزرگ هم شدم.. ولی هنوز هم قدرتم به اندازه‌ی قبل مونده. و بدتر ازینکه پاهام قدرت قدم برداشتن نداره این شلوغی و ابتهامه. اینکه بین سرو‌صداهای خیابون و آدمایی که بی توجه بهم از کنارم میگذرن و بعضیاشون بهم میزنن؛ گیر افتادم. و مامانم کجاست؟ اون منو گم کرد یا من خودم رو؟ اما مهم همینه فقط که؛ من دیگه گم شدم. و پیدا نمیشم.

مراقب من باش! از من فقط تو مانده‌ای-

گاهی به من فکر کن، من حتی به گاهی بودن در فکرت هم راضی‌ ام. -احمد شاملو

"او فقط میخواست دوست داشته شود.."

_

منو نکشت ، فقط اون روز یه چیزی درونم مرد .

هرچقدر زمان میگذره تنها تغییری که اتفاق میفته اینه که اوضاع بدتر میشه