و تو نمیدانی چقدر از اینکه بمیرم و دیگر کسی مانند من دوستت نداشته باشد ، میترسم

و درد به استخوانِمان رسیده اما هنوز خودمان را نباخته‌ایم و روزگار را زندگی می‌کنیم. و هنوز آنقدر می‌خندیم که سرمان از این همه ناخوشی‌هایی که مجبور به پذیرفتنش کردیم درد می‌گیرد - فرگل مشتاقی

جایی دور تر از خودم ایستاده‌ام به تماشایِ کسی که به جای من زندگی میکند، چه بی‌رحمانه تنهاست و چه به ناچار قوی.

اون فقط صدام میکنه و بعد از اون، چیزی جز چشماش نمیبینم و چیزی جز صداش و نمیشنوم.

او با من در رویاها زندگی می‌کند، او هر شب به خوابم می‌آید، صدای او همیشه در تاریکی نگهبان من است، او اولین کسی است که میبینم و نمی‌دانم چرا نمی‌دانم او کیست

تو اولین احساس قلبمی.