دیروز باهاش نشسته بودم درباره‌ی ضعف‌های شخصیتی با هم حرف می‌زدیم، گریه‌ام گرفته بود...

خب خانوادم اینجوری رفتار کردن من اونجوری شدم، نمیدونم از عکس العمل مادرم میترسم فلان کار رو میکنم فلان حرف رو میزنم

بهم گفت ببین.. فلانی، خدا تو قرآن میگه بل الانسان علی نفسه بصیرة نگفت علی أهله، انسان ناظر بر خودشه نگفت بر خانوادش

اینکه تو هر رفتاری نشون میدی دنبال علتش باشی، همه جا خوب نیست یک راه فرار از مسئولیته، که افراد باهوش ناخودآگاه پیش میبرن

بعضی وقت‌ها باید علت رو نادیده گرفت خود مشکلات رو، در حال حل کرد نه گذشته رو نگاه کرد، نه آینده رو فقط حال رو دید و درست کرد

مثال جالبی هم گفت... فکر کن یه سوزن رفت توی پات وقتی توی هر شرایطی دنبال علت باشی اینجا هم، میری دنبالِ علت کی سوزن رو انداخت؟ چرا سوزن اینجاست؟ تقصیر فلانیه که سوزن رو زمینه و..

و یادت میره سوزن رو برداری پات ورم میکنه، عفونت میکنه ممکنه به قطع عضو هم برسه و تو دنبالِ مقصر می‌گردی

وقتی بری پیش دکتر دکتر نمیگه تقصیر کیه که سوزن تو پات رفت میگه تقصیر توئه که سوزن تو پات موند

مشکلات شخصیتی هم همینه ضعف‌های شخصیتی همینه خدا میاد، بهت میگه کاری ندارم تقصیر کی بود این ضعف تو شخصیتت رفت حساب آن‌ها جداست...

من کلی برات راه گذاشتم که خودت رو بهتر کنی بهتر بسازی جدا از همه‌ی شرایطت و همه سختی‌هارو میدونم

ولی تو مسئولیت داری انسان بودن، یعنی مسئولیت اختیار یعنی مسئولیت و تو مسئول خودت هستی...