بَچه که بودیم وقتی یهویی برقامون میرفت مامان یا بابامون هرجای خونه که بودن داد میزدن نترسیدا من اینجام الان تویِ جایی از زندگیَم دلم یکی و میخواد که وسطِ این تاریکی های زندگی اونجایی که هیچ نورِ امیدی وجود نداره یهو داد بزنهُ بگه نترسیا من اینجام...

هرچی بيشتر ميرم جلو بيشتر ميفهمم فقط خانواده خانواده خانواده...

‘«آن ستاره‌ی درخشان را یادت هست؟ آن‌قدر قلبش سنگین شد که در خود فرو ریخت. حالا شده گوشه‌ی تاریک آسمان، سیاه‌چاله‌یی ترسناک که هیچ‌کس او را دوست ندارد.»

‘بعدا واست تعریف می‌کنم چقد سخت بود و از پسش براومدم. الان اگه تعریف کنم گریه‌م می‌گیره!

کجایی آرزوی محال؟

بزودی بچه های کلاس اولی تو خیابون ها :

کاش این ببخشید گفتن از دهن من بیوفته. می‌خوام حقمو بگیرم ببخشید فلان. می‌خوام رد شم ببخشید. میخوام بشینم سر جای خودم ببخشید. زهر مارو ببخشید.

در حال انتظار...

چه خاطراتی که زنده شدن!

سکوت بعد از بیدار شدن از خوابی که فکر میکردی واقعیته<< سکوت بعد از مرور خاطرات کودکی<< سکوت بعد از پذیرش واقعیت<< سکوت بعد از بو کردن عطر قدیمیت<< سکوت بعد از پذیرش از دست دادن<< سکوت بعد از گریه طولانی<< سکوت بعد از پی بردن به پوچی زندگی<< سکوت بعد از خالی کردن عصبانیتت سر بقیه<< سکوت بعد از شنیدن آهنگی که قبلاً خیلی گوش میدادی<<

هر کلمه ای صاحبی دارد و صاحب کلمه ی "رفیق" برای من، تا ابد تو هستی.

بفرستید برا رفقاتون