امشب، ماییم و این جمله‌ها... واسه دعاهای هم دعا کنیم(((:

تجربه‌ی این یه سال،‌ میگه نزدیک بودنِ دل‌ها به هم، تپیدشون واسه یه موضوع خاص، ابدا دائمی نیست. یه غفلت، یه اشتباه باعث میشه محکم‌ترین داشته‌هامون تو دل‌هامون هم تهدید بشه چون شیطان به کمتر از نابودی محض ما رضایت نمیده. به کمتر از لگدمال شدنِ قلب‌هامون... پس بیاین واسه اینکه قدرتِ نگهداشتنِ سرمایه‌های درونی‌مون رو داشته باشیم و خودمون و وجودمون رو به شیطان بیرون و درون نبازیم، واسه اینکه زخم‌هامون زمینگیرمون نکنه و لایق باشیم و بمونیم که تو مسیر نور قدم برداریم و نقش داشته باشیم، ویژه‌تر از خیلی چیزا دعا کنیم.❤️‍🔥

مفهومی به اسم اوردوز بر اثر درس خوندن وجود داره🤝 و هم بسیار جالبه هم خطرناک😔

رفیق همراه، تمام ماجراست #فاء ✨

برگرد ای ماه شب‌های زمین...!

زود میگذره آره زود میگذره...

گناه، ریشه‌ی وجودی انسان را می‌سوزاند.

هرچقدرم حواسِ آدم جمع باشه و اراده‌ش محکم، بازم از این فضا که خارج بشیم خیلی چیزا عوض میشه. کلاسای دانشگاه بعدِ عید با بگیر نگیر و شل و سفت شروع میشن‌، بچه‌ها برای آنتراک گرفتن و زود تموم شدن و کنسل شدن و عقب افتادن کلاس و امتحان مشتاق‌ترن، سوالا سر کلاس به جای اشتیاق برای درس و فهمیدنِ بیشتر واسه پاس شدن سر امتحان و کم شدنِ بودجه‌بندیشه، جَو کلاسا سنگینه و استادا کلی بالا پایین می‌پرن بلکه یه بازخورد و جوابی از بچه‌ها بگیرن، حتی مدل خواب و بیداری و برنامه‌ریزی و زمان مفید و غیر مفید و...همه چی میره زیر سایه‌ی تاریک روزمرگی این خود ماییم که باید باگ‌های محیط آکادمیک و کل زندگی رو با منفعل نبودنمون برطرف کنیم. ولی بعد از دوهفته و اندی "زندگی کردن" با تحصیل و حرکت جدی و بدون توقف، شاید عجیب نباشه که آدم از این عقب‌گردی که پیش روشه غمش بگیره. کاش خدا قدرتمونو بیشتر کنه...جرأت‌مون رو هم...به اندازه‌ی همه‌ی فاصله‌های ناخوشایند بین وضعیت موجود و مطلوب که دوباره تو زندگی قراره باهاش روبرو بشیم...

متاسفانه بخاطر بچه‌هام که چندهفته‌ست دارن ونگ می‌زنن، می‌ترسم از این دعاها بکنم و باز داستان شه😔😂 ولی به‌هرحال الخیر فی ماوقع😌🤲😁

.

نخِ بادبادکمو یه جوری وامی‌کرد که تا هرجا خواستم بتونم پر بکشم...

کدوم انسان می‌تونه مخاطب خودش رو کامل بشناسه؟ تنها مخاطب‌شناسِ صددرصدیِ عالَم، خداست.