من شدم خلق که مُثمِر باشم یکی از جذاب‌ترین کارهای آقای خردمندان پشت‌صحنه‌هاییه که بعد از آثارش می‌سازه. و مهم‌تر از حضور بازیگرها و بیان چالش‌ها و خاطره‌ها و...، مفهوم و هدف اثر رو حین صحبت‌ها و مصاحبه‌ها کامل می‌کنه... حالا وقتی آدم‌ها و اتفاقات واقعی پشت اثر باشن و توی پشت‌صحنه مستقیما تریبون داشته باشن، دیگه چه شود! من کم‌همت‌ترینم که هنوز ذهن زیبا رو کامل ندیده‌م ولی به جد می‌تونم بگم مستند یا همون پشت‌صحنه‌ش(که نام مستند برازنده‌تره براش) مکمل و بهترین مُهر پایان برای این قصه‌ی ناتموم بود. آخرین راش، دیالوگ کوتاه آریا عظیمی نژاد با دکتر بهاروند بود که گفت: من فکر می‌کنم زندگی علاوه بر طول(زمانش) و عرض(تلاش و میزان استفاده از لحظه‌ها)، یه عمق هم داره که کمتر کسی بهش دست پیدا می‌کنه و این عمق، جدی‌ترین دلیل و لذت من برای حضور در این پروژه‌ست(بعنوان آهنگساز) و وجود این عمق، تو همین مستند، تو صحبت بازیگرها و لینک شدن با صحنه‌های سریال، تو همه‌چیز مشهود بود‌. بینهایت خداروشکر که یک انسان و شخصیت زنده، انقد درست مورد الگوسازی و بهره‌برداری قرار گرفت. اونم کسی به دلنشینیِ دکتر بهاروند که متوجه شدم اگه با این بیان شیوا و قند، استاد کلاس باشن، حاضرم زیست هم بخونم! و نکته‌ی مهمی که تو مستند هم بهش تاکید و روش صحه گذاشته شد این بود که روایت از این شخصیت توی سریال مبتنی بر پزشک بودن، بر مطالب زیستی یا حتی صرفا دستاوردهای علمی نبود. نویسنده‌ی کار می‌گفت اصلش بُعد انسانیه، عاشق بودنِ دکتره. چیزی که تو همه‌ی لجظه‌های زندگیِ این آدم میشه ردش رو گرفت که یک خروجیِ مَشتی‌ش هم بشه دستاوردهای رویان. و از یه نگاهِ دیگه، حرف از یک روحیه‌ست که باید با "همه" درباره‌ش حرف زد. حالا اسمش عاشق بودن باشه، بچه‌پررو بودن باشه، مجاهد بودن باشه یا هر لفظ دیگه. روحیه‌ای که درست مثل همون سلول‌های بنیادی و کارکردشونه و آقا هم هوشمندانه بهش اشاره کردن همون سال‌ها. روحیه‌ای که تو اگه پیداش کنی توی هر حوزه‌ای خارق العاده میشی. تو رسانه میشی آوینی و طالب‌زاده. تو فیزیک میشی چمران و بعد کارکردش رو تغییر می‌دی و میاریش تو دل جنگ، تو هسته‌ای میشی احمدی‌روشن و فخری‌زاده و شهریاری و رضایی‌نژاد، تو خدمت می‌شی رئیسی و امیرعبداللهیان، تو جنگ میشی قاسم سلیمانی، و... و همه‌ی اینها کلهم نور واحدن(: نور واحدی که هرچقدر ازش بگیم کمه و می‌تونه واسه‌ی تمام دردها و دغدغه‌ها درمون باشه. آدم‌ها رو تبدیل به درمون کنه(: و هر ذهنی که به این نور منور بشه میشه "ذهن زیبا" و کاش روایت‌های بیشتر، حرفه‌ای‌تر و وسیع‌تری از این ذهن‌های زیبا ببینیم...(: #سلول‌های‌بهاری #سلول_های_بهاری #داستان_رویان #روایت‌یک‌رویش #فاء

خدایا کاش با معده امتحانمون نکنی🦦

در جستجوی برکت.

کاش می‌تونستم در دانشگاه و اماکن عمومی رو پیشونیم بچسبونم: اگه همدیگه رو می‌شناسیم ولی من هیچ واکنشی بهتون نشون ندادم بخاطر اینه که ندیدمتون یا آشنا بودنتون رو تشخیص ندادم. جان من حمل بر بی‌محلی نذارید. ما از اوناش نیستیم. شما به بزرگی خودتون ببخشید و بیاید جلو سلام‌علیک کنیم دلمون وا شه🦦

ماه((((((:✨

چون که بهتره حرف‌هایی که تو فانوس گفته شد اینجا هم بمونه(:

چی می‌خواستیم بگیم؟ ۲۰ فروردینی که گذشت، شاید مناسبت‌های زیادی داشته باشه. اما ما می‌خوایم روی دوتاش تمرکز کنیم.

۱ این روز از یه طرف سالروز شهادت کسیه که به معنای واقعی کلمه «هنرمند» بود و موند. پای هنر، پای عقیده، پای حرفش خون دل خورد. اونقدر روشو به سمت نور چرخوند و آفتاب‌گردون* موند و قد کشید که تهش با تمام وجود و حتی جون و خونش وقف راه حق شد. وقف هنر، وقف خلق کردن و روایت کردن…هنرمندی که اونقدر هنر و انقلاب رو خوب شناخت و پایه‌ریزی کرد و تو عمل به نمایشش گذاشت که شهادتش شد بهانه‌ی گرامی‌داشت «هنر انقلاب» *ما تو فانوس با آفتاب‌گردون زیاد کار داریم…برای دوست‌داران نشانه(((: @shout_story13

۲ از طرف دیگه ۲۰ فروردین به قول یکی از رفقا که توی ناشناس نوشت، روز تقدیر از تلاش‌های سخت و بی‌وقفه‌ی یه سری آدم کاردرست و دانشمنده که حالاحالاها مونده تا قدر و ثمره‌ی کارشون رو بتونیم درست درک کنیم. آدمایی که کلی تلاش می‌کنن و تهش ما میگیم کارشون و پشتوانه‌ای که دارن برای کشورمون ایجاد می‌کنن به هزینه و تهدیدهاش نمی‌ارزه. نیازمون بهش رو زیر سوال می‌بریم.  قدردانی از زحمت آدم‌هایی که سال‌هاست تو سایت‌های هسته‌ای پای راکتورها و سانتریفیوژها و طرح‌ها و آزمایشگاه‌ها خون دل خوردن، کارشون تعلیق شد ولی موندن، تو تاسیساتشون بتن ریختن ولی موندن که تا جایی که میشه و مانع‌تراشا میذارن، این فناوری رو برای کشور حفظ کنن. نمونه‌هاشون، نمونه‌هایی که تا سرحد جون پای تکلیفشون موندن میشن فخری‌زاده، علی‌محمدی، شهریاری، رضایی‌نژاد و آقا مصطفای قصه‌ی ما:) @shout_story13

۳ برای مایی که دور این فانوس جمع شدیم، نقطه تقاطع شهادت شهید آوینی و هفته هنر انقلاب با روز ملی فناوری هسته‌ای، شمایی. شمایی که هرجایی از زندگیت حرف از هرکاری می‌شد و پا تو هر ماجرایی که میذاشتی ابتکار عمل و خلاقیت تو رفتارت حرف اول رو می‌زد. و امروز یکی از خالی‌ترین جاها بین روایت‌ها و خلق کردن‌ها و هنرنمایی‌ها، گفتن و نوشتن از شخصیت و روحیه‌ی شماست..که تو ذهن آدما ته ته تهش محدود موندی به نماد و انگیزه‌ی درس خوندن و یه اسم و یه شغل…درحالی که باید برای شناختنت، کل روحیه‌ت رو شناخت و دنبالش دویید…و شاید ما فغلا تو قدم اولش باشیم…اگه کمک و برکت خودتون باشه و قابل بدونید:) @shout_story13

۴ شاید یکی از خاص‌ترین کارها و ابتکار عمل‌های شما فارغ از نقش بزرگتون توعرصه‌ی هسته‌ای برگرده به دوران دانشگاه و دغدغه‌تون برای مردم و مسئله‌ی فلسطین. اینکه به جای ناله کردن و گفتن اینکه دست ما به جایی نمی‌رسه، تو اون زمان دغدغه چاپ کتاب برای فلسطین رو داشته باشی ووو. خودت کامپیوتر جور کنی و با ایمیل زدن به استادای خارجی به قصد بیدار کردنشون، یه پروژه‌ی بین المللی راه بندازی. پروژه‌ای که آدمای کوچک‌نظر چه اون موقع چه حالا اگه بشنون ممکنه به سخره بگیرنش..حتی خود ما هم شاید عمیقا باورش نداشتیم تا وقتی تو سال اخیر اثر بیدار شدن‌ها رو تو دانشگاه‌های خارجی دیدیم… این روزا روزای خاصیه. روزای عجیبیه. روزایی که شاید جدا از اتفاقات بیرونی، هرکس خودش باید تکلیفش رو با مسیرش روشن کنه. که دقیقا کجا ایستاده. چقدر میخواد کار کنه. چقدر میخواد هزینه بده. چقدر میخواد خرج بشه؟..و توانش رو بذاره و به نتیجه و آیا بشود آیا نشود فکر نکنه…شاید این روزا آخرین فرصتای دویدن و رسیدن به قافله‌ی ظهور باشه. کسی چه می‌دونه؟ @shout_story13

۵ این همه گفتیم، تا به اینجا برسیم که: حاج مصطفای خلاق و مبتکر و مجاهد! لطفا برای ما دعا کن و به افکارمون برکت بده که دغدغه فلسطین از اولویت‌هامون کنار نره. که بتونیم قدم‌های موثر برداریم. تکلیف‌های بزرگ روی شونه‌مون بیاد و ماهم نسبت به اون تکالیف آگاه باشیم. مثل شما از همین دم دستی ترین و ساده ترین ابزارهای دور و برمون برای مطرح کردن بحث فلسطین شروع کنیم تا ان شاءالله خدا به نیت و کار برکت بده و وسعت پیدا کنه...ما هر قدم‌مون رو تو این مسیر هدیه میکنیم به روح شما تا برکتش با شما باشه. عهد می‌بندیم باهاتون. شما هم ما رو وصل کن به نور کامل. به منبعی که اگه بهش وصل بشیم خستگی و رخوت و تاریکی نمی‌شناسیم. نور میشیم و نور میدیم. خدایا به حق روح‌های بزرگی مثل روح آقا مصطفی، مثل سید حسن، مثل یحیی سنوار، مثل حاج قاسم، ما رو بی‌تفاوت و بی‌مسئولیت و نظاره‌گر و جامونده از قافله‌ی جهاد، نکن..الهی آمین! @shout_story13