بچه‌های طرح ولایتی، مثل بینهایتی‌ها تبدیل به خانواده میشن. چون یه هسته‌ی فکری عمیق و مشترک دارن(((: اینجوری که به یه تعداد دختر همسن و سال خودت می‌رسی، سلام می‌کنی و دست می‌دی...و بعد؟ انگار ده ساله باهاشون رفیقی! حرف‌ها، شوخی‌ها، سبکیِ جمع، هیچ اثری از غریبگی ندارن... البته به قول پریای سریال دودکش، شایدم من خیلی خوش‌شانسم که بهترین جمع واسه تثبیت رو دارم😔😂 ولی خب...با صحبت کردن با بچه‌ها متوجه شدم چه جمع پرفلق و عجیبی و چه آدمای کاردرستی...که میشه از خیلی چیزا باهاشون صحبت کرد و بدون اینکه تجربه‌ی عملی مشترک داشته باشیم، متوجه حرفت بشن و حتی حرف‌های راهگشا بزنن... خلاصه که هم‌صنف خوب می‌تونه یه رفیق درجه‌یک هم بشه🥹✨

دارم یه رمان درمورد اعتیاد گوش میدم واسه پیرنگ یکی از قصه‌هام....و چون بدآموزی داره خیلی صحبتی ازش اینجا نکردم😔😂 ولی جمله‌ها و برش‌های جالبی داره که حتما باید بذارم براتون چندروز پیش در خلالش متوجه شدم یه مفهومی وجود داره به اسم: اضطراب قبل از خماری... غم‌انگیز و دردناکه(:

و در نهایت، حرف باقی مونده اینکه گور بابای تشریفات! و هرچیزی که باعث میشه فرصت کنار هم بودن آدم‌ها کمرنگ و محدود بشه و جمع شدنشون از محوریت خارج بشه و حاشیه جای متن رو بگیره! گور بابای هرچیزی که دست و پای ما رو واسه نزدیک شدن به هم می‌بنده تا مثلا تجربه‌های رسمی‌تر و آبرومندانه‌تری خلق بشه #صاد

دیر می‌طلبی حاج مصطفی! دیر، ولی به موقع(: #فاء

دلتنگی واسه امام رضا و مادری کردن حضرت زهرا، تو زیارت و فلق‌های حرم شما جمع شد(((: الحمدلله کما هو اهله/✨

#جناب_نعمت #جناب_نعمت_ارشد 😔

[این گوشه از شهر، امنه من سعی کردم نَمیرم انقد نمیرم که آخر این گوشه پهلو بگیرم] (:

بااااید به آن عمل کند وگرنه کوچ می‌کند...!🙃

ولی واقعا "تو بهتر از هرکسی می‌دونی کجای زندگیتو کج سلیقه بودی"🤝

مهم اینه چشم تو چجوری بیینه!

بزرگترین و تلخ‌ترین اسراف نه نونه نه آبه نه برق نه گاز حیف شدن و از دست رفتنِ فکر و ایده ست و یا گذشتنِ زمانشون فرسایشی شدنشون و... خدایا کاش همیشه وقتی فکرو میندازی تو سرِ بنده‌ت و توان عملی کردنش رو هم صد در صد همراه باهاش میدی، توفیق حفظ کردن و از دست ندادن فرصتِ کار کردن روش رو هم بدی...دمت گرم