پارسال، روزی که قصد حرکت داشتیم، جان عاشقی آخرین پست فاتتوم بود. مامان از لپتاپ پخشش کرد تا بیدارم کنه. من از وقتی با شنیدنش عجین شدم که خانم شین توی دفتر برام پخشش کرد و خیلی اتفاقی، فرداش تو مرقد امام زندگیش کردیم اما در حقیقت دو ساله که تلخ و شیرینیش حکایت حال و روز منه. "تا آستان کویت، من پا نهاده بودم..." اما امسال، شاید نورهای بیشتری وجود دارن برای چنگ زدن بهشون، برای بریده نشدن پا، برای موندگاری دست و دل بیاید دعا کنیم این سفر برای همه‌ی مسافرها و جامونده‌هاش، با هر تجربه‌ای که برای هرکس رقم می‌زنه، مهر تاییدی باشه روی زنده بودن آدم‌ها، روی "حیات" داشتنشون...

توی لیست نعمتای پنهان که تا نباشن قدرشونو نمیدونیم و بودنشون همیشه خودشو بصورت نشونه هایی که حواسمون بهشون نیست نشون میده کنار "سلامت و امان" "مامان" رو هم اضافه کنید(:

خدا کنه این اربعین واسه همه‌مون، شروع باشه شروعِ تمرینِ صبر...الفت...اراده...عشق... یه شروعِ ادامه دار... تموم نشدنی... محکم...

زخمی‌ام؛ التیام می‌خواهم التیام از امام می‌خواهم السلام علیک یا ساقی! من علیک السلام می‌خواهم(:

این ساعت صبحانه خوردن هم عالمی دارد

#فورواردی از کاغذپاره در دنیای احادیث ما پیوسته مشغول تجربه «عَرَفْتُ اللهَ سُبْحَانَهُ بِفَسْخِ الْعَزَائِمِ وَ حَلِّ الْعُقُودِ وَ نَقْضِ الْهِمَم» امیرالمومنین و  «من عَيَّرَ مُؤمِنا بِذَنبٍ لَم يَمُت حَتّى يَركَبَهُ» امام صادق بودیم.🙂

امشب، شما حرف‌هاتون رو به پدرمون، حضرت امیرالمؤمنین(ع) بزنین، من رو‌به‌روی گنبدشون بخونم از زبونتون(((:✨ اینجا منتظرم

#فورواردی از نیل میدونی من یه چیزی رو بهش معتقدم و اونم حیرته. به نظرم اگه آدم به اندازه کافی حیرت نکنه، تعجب نکنه، ذوق نکنه از یه چیزی، یه مرتبه‌ای، یه معرفتی، یه نعمتی، یعنی شاید دچار منیت شده. اینکه بگه، خودمم اینو میدونستم، و ظاهر اتوکشیده شو حفظ کنه، تکون نخوره، متحول نشه، یعنی یکم سنگ شده. برای خدا حیرت کن... برای دنیا نه.