مغزم این روزها کانون تراوش ایده‌های تولیدیه. از سکانس و لحظه تا فیلم و رمان🦦

ولی واقعا کار سختیه داریم جدی با یکی صحبت می‌کنیم و من یهو: وای چقد این خاطره/ماجرایی که گفتی سینمایی بود😃

دکمه‌ی کپتال وقت گیر آورده و به جای بزرگ کردنِ حروف، داره حرف قبلی رو حذف می‌کنه🥸 *وقتی در جای نادرستی از جامعه قرار می‌گیری و برای ایفا کردن نقشت از کسی الگو می‌گیری که هیچ ربطی بهت نداره(دکمه دیلیت)🗿

بعدش چیکار می‌کنه؟ می‌ریزه دور؟😭 بابا دانشجوی مملکت تو این برگه‌ها دانش جدید تولید می‌کنه. با سرمایه‌ی ملی چیکار دارید می‌کنید😔

خدایا لطفا جَنَم ایستادن پای خطاهامون و درست جبران کردنشون رو بهمون بده مخصوصا به ادمین این کانال که یکی در میون فالش میزنه😔

برای تسریع در امور و برکت پیدا کردن زمان به صلوات‌هاتون نیازمندم🙏🏻

الله اکبر از تصادف‌های برگ‌ریزانِ الهی🤯💥🤲

کاش به اندازه‌ی ترم اول، در پرزنت کردن خودم و گفتن از افکار و کارهام اشتیاق و شهامت داشتم🗿 باید دوباره به دستش آورد⚔

واقعا دنیا خیلی کوچیکه دوستانِ من😔🔥

بابت حرف نزدن خودت حتی اگه بهش مجبور بودی دیگران رو مقصر نکن مسئولیت حرف نزدن، تا ابد بر عهده‌ی خودته انتخابیه که به اختیار یا اجباری که تشخیصش دادی، کردی. #صاد

"-نوشتن دوپامین خالصه برای همین نویسنده‌ها غالبا دیوونه‌ن"😁 کارکاه خانم عسگرنجاد، هم باتوجه به موضوعش و هم محدودیت سنی که قبلا داشت و برای نوجوان بود، اصلا تو برنامه‌م نبود و احساس نیازی بهش نمی‌کردم. اما خیلی خیلی تجربه‌ی خوبی بود و چه بسا کارگاه آقای عبدی‌پور رو تکمیل کرد. حتی با وجود اینکه دیروز بیشتر از چهل دقیقه پشت تلفن از رویکردی که ایشون امروز ازش صحبت کردن غر زدیم و در نهایت گفتیم: بیخیال. مسیر ما براساس این دیدگاه نیست. نگاه انتقادی‌مون رو بهش حفظ می‌کنیم و براساسش پیش نمیریم. امروز، هم به تاییدِ این ماجرا رسیدم و هم برام مسجل شد میشه پای صحبت کسی که تجربه‌هاش لزوما راست کار تو نیست بشینی و باز هم ازش برای مسیر خودت وام بگیری. و حتی بشه تجربه‌ی دو سر برد؛ و نظرت رو راجع به کارهایی که معمولا انجام نمیدی جلب کنه. نباید به بهانه‌ی داستان‌نویس بودن فقط و مطلقا تو همون قصه‌ها زندگی کرد که😉 خیر الامور اوسطها چون روایتگر بودن فقط در قصه ساختن خلاصه نمیشه آره خلاصه. از دیدار با ایشون هم خوشوقت شدیم و الحمدلله.