عصر که از دانشگاه برمی‌گشتم، "آسمان من" اومد تو پلی لیست. همینطور که تو گوشم پخش می‌شد، جدا از غم‌ها و خاطراتی که بخاطر فانوس باهاش دارم، یادم افتاد که وقتی آقای زمانی شعر این آهنگ رو تو بچگی گفته، اونم این شعر رو! پس دیگه واسه توانمندی‌ و تاثیرگذاریِ ۲۰-۳۰ سال بعدش نیاز به شک و تردید نیست. ولی چرا با این وجود، انتظارِ انقدر صریح و دقیق به اوج برگشتن رو نداشتم؟ چرا انقد با دیدن خبر انتشار، اسم آهنگ، شاعرا و...هیجان زده شدم؟ واقعا چرا؟ مگه انتظاری غیر از این می‌رفت آخه؟(: الحمدلله

عشق می‌خواست که ما برخیزیم عقل می‌خواست که درجا بزنیم...

فانتوم اینجوریه که یه حرفی رو اگه همون لحظه توش زدی، زدی. نزدی به جرگه‌ی بی‌انتهای حرف‌های ناگفته می‌پیونده🥸

من هرروز هر ساعت هر ثانیه تنگه دلم برا کربلا بغلم کن تو گوشم بگو اگه خسته‌ای بیا کربلا(:

اینم مال عصر بود که تو تلگرام گذاشتم و بعد نتم تموم شد در راهِ ایتا🥲😂

"یا جابر العظم الکسیر" یعنی پروردگار فرصت دادن‌های حیرت‌آور..

با یه روز، نه بهار خزون میشه، نه خزون بهار. مهم، جریانه. حرکته. اینکه نایستی. به گل نشینی. پس اگه هنوز می‌تونی به حرکت ادامه بدی، یعنی امیدی هست.

کلاغ‌ها پی تسخیر آشیان منند مرا به قلعه‌ی امن عقاب‌ها بسپار #صاد

از شدت مهم بودنِ کلمه‌ها و نیاز زیاد به حرف زدن و زود و درست پیش رفتن تو موقعیت‌های مختلف روزی صدبار باید "رب اشرح لی..." خوند *تسبیح را برمی‌دارد

تا اطلاع ثانوی با دیدن این عبارات، سلامت روانم از حد معمول، فراتر میره🤌🏻✨ #حنیفا

هنوزم همونم یه کم مبتلاتر #صاد

ما همیشه بی‌وفاترین و فراموشکارترینیم و شما با مناسب و بی‌مناسبت، بامرام‌ترین و مادرترینی برای دست کشیدن روی سر ما و رزق های خاص بهمون دادن بی‌بی معصومه جان!🖤🍂🥀