فرّ+یاد | فاطمه حجتی
و همانا سرشت ما را با سوار شدن در آخرین لحظه به قطار نوشتهاند🦦 بازم خداروشکر که الحمدلله
بالاخره یه بار به موقع و سر صبر وارد قطار شدم🙏🏻
یه چیز جالب فهمیدم.
خودسانسوری اثر وضعی داره.
مثل گناه که عقل آدمو ناخودآگاه از بین میبره.
اینجا هم تو اگه حتی یه کلمه که حس کردی لازمه رو به زبون نیاری، ناخوداگاه وجودت به اندازهی صدها جمله میره عقب و خاموش میشی.
یعنی مسئله فقط بیان کردنِ خود اون حرف نیست. مسئله زنده و پویا نگهداشتنِ خودته. واسه اینه که ذرهای خودسانسوری هم مخربه.
#صاد
دیشب توی راه برگشت، داشتم از مرصوص مینوشتم که گوشی خاموش شد و جملهها از بین رفتن. بعدتر که رسیدیم، متوجه شدم میزان خستگی با کیفیت قلم و رزق کلمه رابطهی عکس داره.
بنابراین با اینکه شاید یه کم بیاتشده به نظر بیاد، امروز دوباره سعی میکنم یه گوشه از آوردههاش رو اینجا ثبت کنم...
تو خط میدون کتاب که قطاراش یه ربع یه ربع میاد، بخاطر ۳۰ ثانیه تاخیر از قطار جانموندی عاشقی از سرت بپره☺️
حالا بذارید تو این فرصت، چندتا از ناگفتههای فانتوم رو بنویسم