الحمدلله الذی "لا اله الا انت"

این جمله به شکل مشخصی ایراد دستوری داره(البته که موقع نوشتنش حواسم نبود اما بعد متوجه شدم. باید الحمدلله الذی لا اله الا هو می‌بود) اما چرا این اشتباه رخ داد؟ این ماجرای شُکر و بسته شدن پرونده‌ی غمِ پشتش، مدیون ذکر "یا لا اله الا انت" بود که عجیب و بلافاصله نشون داد که کار می‌کنه. و تو همه‌ی گره‌های سنگین می‌تونه جواب باشه... نمی‌دونم تو ماجرای موشکی حقیقتا با این ذکر توسل داشتن یا نه؛ اما بی‌نهایت از حسین دارابی و فیلم خدای جنگ ممنونم که تو ایام جنگ دوازده روزه و تو درست‌ترین دقیقه‌ها شد واسطه‌ی معرفی این ذکر(((: و بازم الحمدلله..

امیرالمومنین یه حدیثی دارن که توصیه کردن نه در ایام گشایش، مغرور باشیم و نه در ایام گرفتاری، ناامید. این نشون‌دهنده‌ی ضعف توحیده. چون هم اون گشایشه و موندگار بودن یا نبودنش به دست خداست و هم رفع گرفتاری در توان خداست. و توی نگاه توحیدی، باید این دو موضوع رو در نظر گرفت. و چقدر این دوگانه‌ی نه غرور نه یأس-که خوف و رجا هم تکمیلش میکنه- الگوی شفابخشی واسه‌ی روزهای پرفراز و نشیب ماست...

هرچی بیشتر میگذره از اینکه رابطه‌ی عمیق و مستمری با هوش مصنوعی ندارم خوشحال‌تر میشم.

ماه، شب‌هایی زیباتره که خودش رو بی‌هوا تو آسمون نشونت میده. غافلگیرت می‌کنه و میگه: من هنوزم بالای سرتم. هنوزم روشنم. هنوزم فرصت داری تا قصه‌ی آدم‌هایی رو تعریف کنی که خیره به ماه، قد می‌کشن و روشنیِ ماه رو به همدیگه نشون میدن. آدم‌هایی که علاقه به ماه و به ماه شدن، وجه مشترکشونه. هنوزم می‌تونی دنبالشون بگردی. #فاء

و همچنان...

تا ابد درود به آقایون محترم و حدشناس با هر عقیده و دیدگاهی

یه حسی بهم میگه اگه تو یک قدم برداری و بین کارها اولیت‌شناس باشی، خدا هم صد قدمِ بعدی رو برمیداره و به وقتت برکت میده تا به همه‌شون برسی. امیدوارم بتونم در عمل هم این گزاره رو بسنجم🦦

یه تار موی محیط و آدم‌های دانشگاه>>>>>>> باقی جاهای مفید

#فورواردی خدا انگار بعضی آدم‌ها رو مبعوث کرده که کارهای سخت و خارق‌العاده انجام بدن، ولی نه! بعضی آدما انقدر خودشون جرئت داشتن که رفتن تو دل کارهای سخت بزرگ، خدا هم هواشونو داره.

تو فکرشم نمی‌کنی ذهنت در اوج شلوغی و حتی آشفتگی ظاهری، چه نظم و انسجامی داره. تا زمانی که یه موضوعی از کف کف افکارت یهو بزنه بالا و بوم! همه چی تو مغزت به هم بریزه. اونوقت برای مدتی تنها انتخابت اینه که در بُهت فروبری. و بعدها قدر همون ذهن شلوغ رو بدونی...

یه جورایی این بُهت، نتیجه‌ی همینه که کلا لیست اولویت‌ها بره زیر سوال