امشب و فردا یکی از بهترین وقتا واسه این تمناست... به "درد" بخور بودن؛ اول به معنای اهل درد شدن. به درد چفت شدن... و بعد به معنای بار از روی زمین برداشتن... اللهم ارزقنا واقعا... دعا کنیم واسه هم(((:

مثلا بی‌بی رو به ابالفضلی‌ترین شهیدا قسم بدیم... شاید یه فرجی شد... شاید رزقمون این دفعه رزق همت بود. رزقِ شدنِ نشدنیا بود. رزقِ شکستن قفلا بود...

ای تشنه کامان...! سقاست ابالفضل

...

می‌بُرَم اما، آرزو کم نی(:

تا حالا به ریشه‌ی لغوی واژه‌ی فریاد دقت کرده بودین؟ فر(شکوه، اون آنِ خاصی که توی قصه‌های باستانی و افسانه‌ای باید افراد برگزیده داشته باشنش) + یاد(مرور، ذکر، معنا..) ۲۰ آذرِ چهار سالِ پیش، یه پیج فسقلی و یه واژه‌ای که قرار بود موقت باشه، بی‌سروصدا و خیلی سوسکی مسیرم رو تغییر دادن. سمت رشته‌ی ارتباطات، سمت بازگشت به تدوین و نوشتن و...خیلی از اتفاقات ریز و درشت دیگه که بی‌اغراق تمامشون خیر بودن و هستن. اسم فریاد، موقت نبود. موند و مثل خیلی از واژه‌های دیگه، هرروز بیشتر معناگرفت. امشب به بهانه‌ی این زاویه نگاه متفاوت به کلمه‌ی فریاد و چهارساله شدنِ اون ۲۰ آذر، به نظرم اسم جایگزین خوبیه برای فانتوم. هرچقدر هم تکراری باشه و تو تمام کانال‌ها و کارهام استفاده بشه بازم لازمه. امروز آقا توی صحبت‌هاشون تاکید کردن روی ادبیات‌سازی. که اگه ادبیات نباشه و به روز نشه، تفکر زنده نمی‌مونه. که مداحی تو زمان جنگ همین کارکرد رو داشت(و داره) و شاید واژه‌ی فریاد با این نگاه و تفکیک دوبخشش از هم(فر+یاد) بتونه این موضوع رو تداعی کنه...

بگو که می‌رسه به تو هنوز صدای من...

درست در مواقعی که ناتوان‌ترینم، امواج ایده و فکر برای کارهای جدید تولیدی و تحلیلی جوری بهم حمله می‌کنن که مغزم کاملا اشغال میشه. کاش یک عده افراد علاقمند و پیگیر بیان این ایده‌ها رو بگیرن انجام بدن تا بیشتر از این شرمنده‌ی خودم و کارهای روی زمین نشده‌م((((: SOS🖐✊