ای تشنه کامان...! سقاست ابالفضل

...

می‌بُرَم اما، آرزو کم نی(:

تا حالا به ریشه‌ی لغوی واژه‌ی فریاد دقت کرده بودین؟ فر(شکوه، اون آنِ خاصی که توی قصه‌های باستانی و افسانه‌ای باید افراد برگزیده داشته باشنش) + یاد(مرور، ذکر، معنا..) ۲۰ آذرِ چهار سالِ پیش، یه پیج فسقلی و یه واژه‌ای که قرار بود موقت باشه، بی‌سروصدا و خیلی سوسکی مسیرم رو تغییر دادن. سمت رشته‌ی ارتباطات، سمت بازگشت به تدوین و نوشتن و...خیلی از اتفاقات ریز و درشت دیگه که بی‌اغراق تمامشون خیر بودن و هستن. اسم فریاد، موقت نبود. موند و مثل خیلی از واژه‌های دیگه، هرروز بیشتر معناگرفت. امشب به بهانه‌ی این زاویه نگاه متفاوت به کلمه‌ی فریاد و چهارساله شدنِ اون ۲۰ آذر، به نظرم اسم جایگزین خوبیه برای فانتوم. هرچقدر هم تکراری باشه و تو تمام کانال‌ها و کارهام استفاده بشه بازم لازمه. امروز آقا توی صحبت‌هاشون تاکید کردن روی ادبیات‌سازی. که اگه ادبیات نباشه و به روز نشه، تفکر زنده نمی‌مونه. که مداحی تو زمان جنگ همین کارکرد رو داشت(و داره) و شاید واژه‌ی فریاد با این نگاه و تفکیک دوبخشش از هم(فر+یاد) بتونه این موضوع رو تداعی کنه...

بگو که می‌رسه به تو هنوز صدای من...

درست در مواقعی که ناتوان‌ترینم، امواج ایده و فکر برای کارهای جدید تولیدی و تحلیلی جوری بهم حمله می‌کنن که مغزم کاملا اشغال میشه. کاش یک عده افراد علاقمند و پیگیر بیان این ایده‌ها رو بگیرن انجام بدن تا بیشتر از این شرمنده‌ی خودم و کارهای روی زمین نشده‌م((((: SOS🖐✊

تا وقتی خستگی برات بهونه‌ی توقفه، بازنده‌ای.

اینکه کلاس عمومی نذاره کامل بشینی سر نشستی که همسر نادر ابراهیمی مهمانشن، واقعا ظلمه🙏🏻