دلم تازه فهمید امید را؛ به امید، دلتنگیِ عید را کسی دیده تا حال، خورشید را که دعوت کند از غبارِ خودش؟!(:

شلوغیِ دنیا، وادارت میکنه به جای گشتنِ آروم و راحت دنبال نقش خودت، دنبالش بدویی. پریشونش بشی. شلوغیِ دنیا می‌تونه بزرگترت کنه اگه خودت بخوای. "میزان فرصتی که در تهدیدها هست در خود فرصت‌ها نیست"

دارید رد میشید یه صلوات یا حمد شفا میفرستید اينطرف؟

(: شاید #صاد

امروز فهمیدم نیت واقعا مهمه بچه‌ها؛ اگه تو به بقیه بگی یا یه گوشه‌ی ذهنت داشته باشی که "دارم میرم تو این جمع فقط حضور داشته باشم حتی شده تحت عنوان سیاه‌لشکر"، واقعا تا نیتت رو عوض نکنی نمی‌تونی استفاده‌ای بیشتر از یه سیاه‌لشکر از اون جمع ببری. و همونطور که انتظار داشتی، وقتت هدر میره. حقیقتا خواستن توانستن میاره. و با همین نیتای غلط یا اصلا نیت نکردناست که فرصتا رو فرت و فرت از دست میدیم. وگرنه هر حضور و هر تجربه‌ی کوچیک و بزرگ، میتونه برامون آورده و رزق داشته باشه؛ اگه خودمون بخوایم و حواسمون باشه(:

در باب بنده‌ی عادت بودن باید بگم که آدمیزاد حتی ممکنه به ورم صورتش و اینکه یه طرف چهره‌ش دو برابر اونطرف باشه هم عادت کنه! واقعا موجودات عجیب و جالبی هستیم.

همچنان "واندر دل آتش درآ، پروانه شو، پروانه شو"

از شبی که به شدت وحشت‌زده بودم برای اینکه یادم نره و شاید شب جمعه‌ای، دل شما هم یه کم قرص شه(:

چرا وقتی ناشناس خرابه یه خبر به آدم نمیدید؟🌚

اصلاح شد. بفرمایید