خدا منو نندازی! به بهانه‌ی آخرین شب بیست سالگی و تکمیل شدن بیست و یکمین سال بیست و یک عزیز سلام! سال قبل در شهر قم، وسط دوره‌ی طرح ولایت بودم که قرار و مدارهایم را نیامده با تو گذاشتم. قبول دارم! برای منِ فرسوده و فرتوت شده به دست اشتباهات خویش، قرارهای کمالگرایانه‌ای بود. اما دیدم که کم نگذاشتی. دیدم که تمام تلاشت را کردی برایم رزق داشته باشی. خیلی جاها شد. خیلی جاها هم نشد. درست مثل تاب خوردن که یک لحظه اوج می‌گیری به سمت آسمان و یک لحظه محکم برمی‌گردی رو به عقب. مهم همان دعای میان شعرهای کودکانه است. مهم «خدا منو نندازی»ست. وگرنه تاب خوردن ذات زندگی ست. مهم این است که «اگه میخوای بندازی…» به چه کسی و چه عاقبتی ختم شود. مهم این است که در هر مرحله از زندگی به موقع از روی درخت چیده شوی. نه کال باشی و نه له شده. من و تو ۳۶۵ روز با هم بودیم. هم شکستن دیدیم هم شکفتن. هم اوج گرفتن دیدیم و هم سقوط کردن. ولی افتادن بدون پشتوانه؟ بدون اینکه بغل کسی بیفتم؟ نه. گمان نکنم. که اگر افتاده بودم الان اینجا مشغول صحبت با تو نبودم. یک وقت داشتم میفتادم، بغل رفیق راه افتادم. یک وقت آغوش مشهدِ سلطان خراسان به رویم باز شد. یک وقت شش‌گوشه‌ی حسین چشم‌هایم را در آغوش گرفت. یک وقت دست بانوی کریمه‌ي قم بر سرم کشیده شد. یک وقت پدرانگی امام عصر به دادم رسید و…؛ با این تفاسیر چطور می‌توانم از تو ناراضی باشم؟ چطور می‌توانم ناشکری کنم وقتی خدا هزار و یک جور درمان برای دردهایم پیش پایم گذاشت؟ هرچه کم و کاستی هم بود، از نابلدی خودم و غفلتم بود. وگرنه تو تمام تلاشت را کردی پای قولت بمانی. من رفتم عقب و آمدم جلو. تاب خوردم و تاب خوردم. یک جاهایی مشت‌هایم را محکم دور طناب گره کردم و یک جاهایی شل گرفتم و نزدیک بود تعادلم به هم بخورد. یک جاهایی زیاده روی کردم در شدتِ تاب خوردن. یک جاهایی کم گذاشتم. اما نیفتادم. چندبار تا آستانه‌اش رفتم اما قطعا نیفتادم که امروز این متن را می‌نویسم. پس بیست و یک جان! بیا دعا کنیم دیگر خطر افتادن تهدیدم نکند و از ترسش به گریه نیفتم. بیا دعا کنیم بیست و دو مثل اسمش قدرتی دو برابر داشته باشد و حین تکمیل شدنش، من هم قوی‌تر شوم. زندگی‌بلدتر. بزرگتر. آدم‌تر… من دیگر برای استقبال از بیست و دو نگرانی ندارم. مثل پارسال، با تردید دست نمی‌دهم با سن جدید. نه اینکه هیچ واهمه‌ای از ناتوانی‌های خودم نداشته باشم‌ها! نه. ولی به «ما زنده‌ایم مثل امید» باور پیدا کرده‌ام. اوضاع خیلی بهتر از آن روز و شب‌های سخت است. خودت هم می‌دانی و الهی شکر که اینطور است. پس بیا دعا کنیم در بیست و دو سالگی محتاط و محکم تاب بخورم اما هربار بیشتر اوج بگیرم. ترفندهای تاب‌سواری را بهتر بلد شوم. فراز و نشیب‌ها کمتر خسته‌ام کند. استمرار را یاد بگیرم. نظم را هم. بلکه فکرها و امانت‌هایم به جایی برسند. بیست و یک جان! پرونده‌ات را با هزاران خاطره‌ی شدیدا تلخ و شدیدا شیرین، با رضایت می‌بندم. تو هم برای من و بیست و دو دعا کن. چون یک سال قرار است به همه بگویم بیست و یک ساله‌ام. قرار است نتیجه‌ی ۳۶۵ روز با هم بودنمان، یک سال اسم تو روی نام من باشد و آبرویی که امیدوارم برایت بخرم. همانطور که تو برای بیست خریدی و دردهای آن را مرهم گذاشتی. دروغ چرا؟ دوست داشتم بیشتر طول می‌کشیدی و سامان‌گرفته‌تر با تو وداع می‌کردم. ولی می‌خواهم به همین تلاشِ دوتایی‌مان قانع باشم، شکر کنم و خداحافظی‌مان را شیرین. پس به امید دیدار تا روزی که دوباره باید برای من و همگان مرور شوی. امید که اشتباه‌ها را جبران کرده و امتیازها را از دست ندهم تا با دیدنِ دوباره‌ات شرمنده نباشم. همسفر یک ساله‌ات را از یاد نبر و دعا کن. یا حق. @its_shouter13

- اولین هدیه‌ی تولد از طرف شهید شهریاری بود(: #فاء

نمی‌دونم خدا رو بابت رفیق خوب، چقدر و چطور بابد شکر کرد. #فاء

می‌خوام لحظه‌ی سال تحویل در حال نوشتن باشم ببینم جواب میده یا نه🌚

همه‌ی گلا می‌دونن تو نیای بهار نمیشه به امر رهبرمون "با خوف و رجا منتظر عیدی حضرت حق هستیم" اللهم عجل لولیک الفرج سال نو مبارک🌱

هرچی دعا می‌کنم خدایا منو شرمنده‌ی بنده‌هات نکن، بیشتر شرمنده میشم! شاید دارم اشتباه میگم؛ باید بگم خدایا من که شرمنده هستم. بدم شرمنده‌م. یه جوری درم بیار از این شرمندگی. بهم توان بده جبران کنم نکرده‌هامو...

پارسال دم اربعین توی صحن نجف نشسته بودیم، عارفه گفت از اون دعاهایی بکن که تو کانالت می‌نویسی. شاید بازم همین اینجا نوشتن و جمعی دعا کردن، یه برکتی بهش داد...شاید...

به جمهوری اسلامی ایران گفته‌ایم آری به هرچه غیر جمهوری اسلامی ایران، نه خدا حفظت کنه برامون مایه‌ی عزتِ دین و وطن!(: خدا ما رو لایق و قوّت‌دهنده‌ت قرار بده(: @its_shouter13

بالاخره یکی از فیلم‌ها نسبتا مطلوب بود😔☝️

حس می‌کنم نگاه و مواجهه‌ی ما نسبت به موج چند دهمِ عملیات وعده‌ی صادق، شبیه به نگاه مردم زمان جنگ هشت ساله به عملیات والفجر ایکسه. یعنی اونها هم اون زمان مثلِ الانِ ما فقط یه اسم و یه سری جمله‌ی جالب توی اخبار میشنیدن و رد میشدن. بعدها کلی خاطره و حماسه‌ از بین اون اسم و جمله‌ها بیرون اومد و فاش شد. یه روز هم به همین روزهای سال ۱۴۰۵ از بالا نگاه میکنن و راجع به فلان حادثه و فلان عملیات و فلان شخصیت، با دست بازتری حرف می‌زنن و از حماسه‌ها میگن؛ ان شاءالله.

حالا توی اخبار اون زمان چه جمله‌هایی خاص میشدن؟ خبر شکستن حصر آبادان خرمشهر، شهر خون، آزاد شد و... چقدر نیازمندِ شنیدن از این فتح‌های قریبیم(:

فکر می‌کردم از جنگ ۱۲ روزه به اینطرف چقدر تعداد شهدامون زیاده و چقدر حیفه که نمی‌تونیم خیلیاشون رو بشناسیم. ولی همه چیز دستِ خداست و زمانی که اجازه میده بگذره و گمنامی‌هایی که بعد از اون زمان تموم می‌کنه. مثلا بعد از سال‌ها از شهدای پای لانچر، یه ابراهیم هادی بیرون میاد. از شهدای هلال احمر یا نیروی دریایی یه محسن حججی بیرون میاد. از دخترای شهید یه راضیه کشاورز، یه زینب کمایی بیرون میاد. و برای نسل‌های بعد میشن ستاره، میشن فانوس(: خلاصه که خداست و تاریخی که داره رقم می‌زنه و این وسط، مسئولیت ما برای روایتگری...