دیروز یه بنده خدایی سر کلاس(نماینده کلاس درواقع) خودکارمو قرض گرفت. این جمله و اتفاق به کل از ذهنم پاک شد تا الان که یادم افتاد عه! مونده دستش😶 حالا خودکار فدا سرش. می‌خوام بگم حافظه و اینا واسه من دیگه یه شوخیه🙏🏻

درباره‌ی بچه‌هات مرتبا رویاپردازی و سعی کن "باز ادامه بدی" -اونقدر که فانوس بشه فاتوس🤦🏻‍♀ #فاء #صاد #الف ...

یکی از نعمت‌های خفنِ روزگار، همنشینی با آدمِ بشدت برون‌گراییه که برون‌گراییش نه تنها تو رو منزوی و درونگرا نکنه بلکه به سرحدات و قله‌های برون‌گرایی برسونه تا حدی که مجبور شی جلوی خودتو بگیری. این موضوع برای امثال من که غالبا درونگرا به نظر می‌رسن ولی یه برونگرای دوآتیشه تو ذهنشون زندگی می‌کنه و تلاش میکنه بپره بیرون، واقعا سجده‌ی شکر می‌طلبه😭

بنده‌ی عادت بودن؟ آدمیزاد حتی به اینکه مجبور باشه هربار گوشیش رو با اتصال شارژر یا هندزفری روشن کنه و دکمه‌ی پاور خراب باشه هم عادت می‌کنه. کجای کاری!

بدون هماهنگی قبلی (تو یه کلاس دیگه) دیدمش و منو شناخت خودکارمو داد.🦦 نتیجه‌ی اخلاقی اینکه اگه نقص درونی خودت رو بپذیری، مسئله حل میشه. از این به بعد از حافظه‌م تعریف کنید باهاتون برخورد می‌کنم😔

با اینکه الان حس شعف و شادمانی خاصی از صفر کردنِ پیوی‌های بله دارم و در گنج خود نمی‌پوستم(با اینکه بیش از بیست بار عذرخواهی و ابراز شرمندگی کردم به ملت) ولی امیدوارم دیگه اینجوری آدم‌ها رو منتظر و معلق نذارم و این استعدادِ تیشه به ریشه‌ی آدم‌های دور و بر زدن رو از دست بدم🙏🏻

سبک زندگی کارمندی، نگاه کارمندی به شغل، به ساعت کاری، به محیط کار، دنبال کارمند شدن رفتن، به کارمند بودن افتخار کردن و... مطلقا ارزش نیست. مطلقا ارزش نیست. مطلقا ارزش نیست.

اون چیزی که باید تعهد ایجاد کنه هم نگاه کارمندی نیست. ولی جامعه‌ی راحت‌طلب، ما رو کارمند بار میاره

همه جا، همه‌ی محتواهای متنی و تصویری و حتی صوتی دارن رنگ و بوی هوش مصنوعی می‌گیرن. حتی در جالب‌ترین و قابل‌توجه‌ترین کانال‌ها و تریبون‌ها. آدم چشماش سیاهی میره🤢

باز ادامه بده.

عرفت الله بفسخ العزائم پازل خدا واقعا هیجان‌انگیزه(:

همه چیز وابسته به اینه که به مسائل با چه ادبیاتی نگاه کنی. نظام فرصت و تهدیدت رو چطور تعریف کنی. نیمه‌ی پر و خالی رو چطوری ببینی. اونجاست که می‌تونی جمله‌ی حاج قاسم( میزان فرصتی که در بحران‌ها هست در خود فرصت‌ها نیست) رو درک و زندگی کنی.