هرچی هم شد تو فقط باز به قدم برداشتن ادامه بده وایستی، مُردی.

نشستم به دون کردن انارای خانمِ مادربزرگِ مخاطبِ فعال صدا و سیما و نقدهاشو شنیدم...همینطوری حرفش افتاد وسطا! به لطفِ تلوزیونِ همیشه روشن در انواع کانال‌ها تو خونه‌شون...و دقیقاااا حرفش همون چیزایی بود که دغدغه‌ی منه...همون جاهای خالی رو حس می‌کرد...همون خلاء‌ها... آخدا کاش حالا که انقد به رو میاری، یه روز دستمونم به یه جای درستی برسونی که فقط غر نزده باشیم و حسرت نخورده باشیم نوکرتم!

جز برای گم شدن در یاد تو این قصه از سر گفتنی نیست...

خدایا شکرت بابت حضور آدم‌هایی که ما رو به معنای واقعی کلمه "تحمل" میکنن(:

حس تعلق به غمی که عبور ازش ممکن و لازمه آسیب کُشنده‌ایه.

باورم نمیشه تموم شدی پاییزجان خدا کنه تجربه‌هات زمستون بهتری بسازه سفر بخیر

=)

ولی خداییش "دلِ غریبِ مرا اگر تو دل ندهی زمانه می‌شکند..." آقای امام رضا(:

ز ما فقط رهی ست که مانده پشت سر

آدما یه وقتایی کاری با خودشون و روحشون می‌کنن که برای نجات پیدا کردن، تنها راهشون ادا درآوردنه. ادای اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده. هیچ آسیبی نرسیده‌‌‌...و میتونن مثل قبل تو همون مسیری که بودن ادامه بدن... تو خودت ما رو امیدوار کردی که همین تظاهر کردنو هم می‌پذیری...نکردی؟ اگه نکرده بودی که هرکدوممون الان یه گوشه‌ی این عالَم از پا در اومده بودیم هوم؟ فقط کافیه این امید چموش، موندگار باشه و از بین نره. امیدوار موندن، وقتی سیاهی خیز برداشته و منتظر یه لحظه جازدنه تا دوباره بندازدت تو همون چاله‌ی تکراری و همون سوراخ گزنده‌ی همیشگی، خیلی سخت میشه‌‌... فقط خود خود خودتی که میتونی امیدوار نگهمون داری و از تظاهر و دست و پا زدن هامون، به واقعیت راه باز کنی... فقط خودت میتونی نورِ یقینو یه جای درست و درمون از وجودمون بکاری که تو خاک‌برداریا پودر نشه... دست خودته خدای "قادر علی کل شیء" عزیز! به پاهای زخمی‌مون قدرت دوباره قدم برداشتن به سمتت رو میدی؟ به خودت قسم که دیگه نه توانِ کف زمین موندن رو داریم و نه جونِ دوباره زمین خوردنو.. ردمون کن از این پله‌ی سختِ آنلاک نشو.. ✨🌱

کاش شیرنی بعضی خاطره‌ها پاک شدنی بود.