و تو نمی‌دانی چه رنجیست ؛ کشیدنِ تن خسته‌ای که خواهان ماندن بود .

می‌دونم تصمیم درستی گرفتم ، ولی کاش تصمیم درست این نبود ..

معلومه که همیشه عصبانی به نظر میام ، کل زندگیم درحال جنگیدن بودم 🙂

زمان هيچ‌چيز را درمان نمى‌كند ؛ بلكه به ما ياد می‌دهد چگونه با درد زندگى كنيم .

خودم را دور از آن‌ها احساس می‌کنم ، انگار من به گونه‌‌ی دیگری از موجودات تعلق دارم .

آخر بدمد صبح امید ، از شب من (:

من هر شب درحال فکر کردن به اینکه چه بلایی سر اون ورژنم اومده 🙂

در نهایت توی‌ سخت‌ترین روزای زندگیتون ؛ تنهایید (:

من همونم .

از من می‌خوای قوی باشم ؟ دیشب تا صبح فکر کردم ، خیال کردم ، بغض کردم ، غصه خوردم ، و حتی اشک ریختم ؛ ولی صبح از خواب پاشدم و جوری وانمود کردم خوبم و هیچی نیست ، که خودم باورم نمی‌شد دیشب چی کشیدم ! با مـن از قوی بودن نگو ..

غصه نخور ، سیب بخووور 🌚