مشکل ما اینه که هی می‌خوایم درستش کنیم ؛ درحالی که باید ولش کنیم .

آدم ذره ذره به همه‌چی عادت می‌کنه ، به جز صبح زود بیدار شدن .

می‌دونی مظلوم‌ترین ورژن من چه زمانی بود ؟ اونجایی که نصف شب خیلی ناراحت بودم . قلبم بد شکسته بود .. اما نمی‌تونستم برم پیش کسی یا پیام بدم که حالم خیلی بده ؛ خودم بودم و خودم … اونجا خودم دلم به حال خودم سوخت (: وقتی هندزفریمُ برداشتم ، بالشتمو بغل کردم ، آهنگ غمگین گوش کردم . و یواشکی گریه کردم و بالشتم خیس شد و سقف اتاقم تار ! آخرش هم نفهمیدم چطوری با اون حال خوابم برد و صبح شد (:

شايد …

زندگی یک‌جور بلاتکلیفی‌ست که مدام انسان‌را با ترفند‌های مختلف به دلخوشی‌های موقتی که بوی نجات می‌دهند ؛ امیدوار می‌کند .

احساس می‌کنم هرچی سنم بیشتر میشه ، ناراحت شدن از دست یه نفر برام بی‌معنی‌تر میشه ؛ یعنی دیگه حوصله‌ش رو ندارم بخوام ناراحت بشم .

راستش دلم خیلی برات تنگ شده ولی ببخشید ، دلم اصلاً باهات صاف نیست (:

بين تموم سختی‌ها دلم خوشه به بودنت (:

بی‌خیالی رو تمرین کنید ؛ یه‌سری آدما حتی ارزش اینُ ندارن که بخواید یه قسمت از فکرتون رو بهشون مشغول کنید .

ولی واقعا چرا فکر می‌کنن حرفاشون طبیعیه ، درحالی که من صدای شکستن قلبمُ می‌شنوم..؟!

ولی اگه یه بغل داشتم ؛ زندگی خیلی راحت‌تر بود ..

(: