اینایی که میگن نمی‌تونن تو خونه بمونن رو اصلا نمی‌فهمم؛ خونه امنِ، خنکِ، ساکتِ، خوراکی دمِ دسته، لباسات راحته. چی داره این بیرون آخه؟!

بعد از خنده‌هایی که در آن می‌شود عشق‌را دید؛ سرم‌را بر‌ شانه‌ات می‌گذارم و تو هم گونه‌ام‌را نوازش می‌کنی و بوسه‌ای بر سرم می‌زنی. سوال همیشگی‌ام را تکرار می‌کنم: “دوستم داری؟؟!” بلند می‌خندی و می‌گویی: “باز همین سوالو پرسیدی تو؟ خسته نمیشی این‌قدر بهت می‌گم دوستت دارم؟”. با کمال پرویی جواب می‌دهم:”نوچ! دوست دارم هی بگی، مشکلیه؟!”. صورتم‌را بین دو دست‌هایت قاب می‌کنی که چشمانم در چشم‌های قهوه‌ایت قفل می‌شوند. غرقِ آن نگاه دلنشینت می‌شوم که می‌گویی:” من نه تنها دوستت دارم، بلکه عاشقتم دختر! اصن من دیونه‌اتم خوبه؟!”. می‌خندم واین‌بار سرم‌را بر روی سینه‌ات می‌گذارم وتو هم مرا در بغل می‌گیری که چشمانم‌را می‌بندم و نفس عمیقی می‌کشم. چشم‌هایم را باز می‌کنم وخود را تنها در اتاقی تاریک که در آن فقط صدای بارانی که بر پنجره می‌زند، می‌یابم. یادم می‌آید که تو رفته‌ای وتنهام گذاشته‌ای و آنچه گذشت؛ خوابی بیش نبود… #خانومِ‌صاد

دخترا می‌تونن تا همیشه دلتنگ بمونن ؛ اما بازم برای صحبت کردن پیش قدم نشن .

- وای اگر خاطره‌ها را ببرد از یادش (:

‌هرچه‌قدرم با دوست صمیمیم بحث کنم بازم هیچ‌کس برام اون نمیشه .

تجي ببالي ضحكتك و اضحك وياها .

امیدوارم یه‌روزی تموم اون سناریوهایی که تو مغزم ساختمو تجربه کنم .

و پناه بر تو از حزن‌های پی در پی .. ((:

گرچه همه‌چیز می‌گذرد اما آدم تا همیشه برای برخی اتفاقات غمگین می‌ماند .

به سراغم اگر می‌آیی ؛ تکلیفت حداقل با خودت مشخص باشه لطفا 🦦

در جوارِ ابالحسنین امیرالمؤمنین ، و مسلم‌بن‌عقیل ؛ به یادِ چنل‌های عزیز ؛ صامد ، رامونا ، حرفِ دل ، شبدیس ، بآمداد خمار ، شاعرک‌تنها ، علویة ، یک‌رهگذر ، مه‌فتو ، مجهول ، کافـ‌صاد ، مَطرود ، مخاطب‌خاص ، ریحا ، حجره ، هپروت ، قطار ۱۲۸ ، خسوف ، حَنیفا ، چای‌عراقی ، حرف‌حلیم ، آقای‌بروا ، رایحه‌چای‌‌دارچین ، عبدالحسین ، خط‌خطی‌های‌قلب ، ماهورا و مفلوک‌العباس . و تمامیِ ممبرهایِ چنل لیلای‌بی‌مجنون (: