و انسان پس از تحمل بسیار عادت می‌کند .

شهر خاموشِ من ؛ آن روحِ بهارانت کو ؟!

برنده اونی بود که صدشو برای خودش گذاشت نه برای آدما .

اگه این لباس گرفتنِ لعنتی نبود ، الآن ۳ کیلو طلا داشتم 🦦

انتظارش رو داشتم ، ولی نمیخواستم اینطوری بشه .

بد دلم برات تنگ شده (:

ولی هنوزم که هنوز وقتی اسمت رو می‌شنوم ، چه‌قدر غمم گین میشه .. امروز هی اسم تورو می‌اوردن (: بابام گفت : چه‌قدر رانندگیت شبیهِ اونه ، بعد گفت ؛ داشت راجبت می‌گفت خیلی کباب دوست داری آخه من تا جایی که یادمه غذای موردعلاقت فلافل بود که 🚶🏻‍♀️ مجبور شدم با مامانت تصویری حرف بزنم و یاد تو خونه نشستنامون و بیرون رفتنامون شدم .. وقتی باهاش حرف زدم حس کردم تو کنارشی و می‌دونی داره باهام حرف می‌زنه (: زن‌عموم گفت : لیلا چجوری تونستی این‌قدر ازش دور باشی و بدون اون دووم بیاری ؟ و هربار که راجب تو می‌گفتن من ناراحت می‌شدم و سرمو پایین می‌کردم و با دستام بازی می‌کردم .. تو فکر فرو رفتم ؛ فهمیدم که نه ، هنوز خیلی چیزا تو دلمه ، هنوز قلبم ناراحت میشه وقتی یادت می‌کنم و اسمتو می‌برن ، هنوز خاطراتمون کنجِ ذهنمه ، هنوز ازت دلخورم ، و اینکه بقیه هنوز منُ تورو کنار هم می‌بینن .. (:💔 #خانومِ‌صاد

فکرای توی سرم بیشتر از اتفاق‌های اطرافم داره نابودم می‌کنه .

یا قدر همو می‌فهمید یا نبودن و دوری بهتون می‌فهمونه .

دیوانه شدم در طلبت بس که به دیوان هی فال زدم ، فال زدم ، تا تو بیایی ..

از فاصله نترسید از علاقه‌ای بترسید که با فاصله از بین بره .

آخرین نقطه بی‌تفاوتی اینه که دیگه از هیچ اتفاقی تعجب نمی‌کنی .