📍موسوی،کروبی و جبهه اصلاحات چه چیز را در ایران تمهید کردند؟ (بخش اول) ▪️چرا مسیر اعتراض در خیابان‌های ایران به خشونت می‌رسد؟ چرا در رویداد 18 و 19 دی شاهد شدت فزاینده‌ای از خشونت بودیم؟ این خشونت چه ارتباطی با میرحسین موسوی نخست وزیر آیت الله خامنه‌ای در دهه 60  و کاندیدای شکست خورده انتخابات ریاست جمهوری 1388 داشت و دارد؟ هر چقدر آن دو پرسش اول بنیادین است، اما با خواندن پرسش آخر شاید چنین به نظر آید که این متن می‌خواهد به دو پرسش اساسی اول پاسخ سیاسی و جناحی بدهد. در پاسخ به این گمانه و ظن باید گفت که نگارنده این متن به هیچ وجه چنین نیتی ندارد بلکه تلاش بر آن است که چیزی مورد توجه قرار گیرد که در پاسخ به دو پرسش اول گره‌گشا است. ماجرای اعتراض ، خیابان و خشونت در عصر جمهوری اسلامی را باید در سفر پیدایی آن بررسی کرد.   ▫️سفر پیداش خشونت در خیابان برای یافتن پاسخ خشونت موجود در خیابان باید ماجرا را از وقایع سال 1388 بازخوانی کرد. سال 1388 پس از اعلام نتایج انتخابات بخش جدی از طبقه متوسط با فراخوان‌های احزاب اصلاح‌طلب و بیانیه‌های میرحسین موسوی به خیابان خوانده شدند. اولین و مهمترین آن تجمعات اعتراضی، راهپیمایی سکوت 25 بهمن 1388 بود. آن راهپیمایی با وجود نداشتن مجوز از وزارت کشور به انجام رسید. احتمالا بتوان این راهپیمایی را بزرگترین و گسترده‌ترین راهپیمایی اعتراضی در تاریخ جمهوری اسلامی دانست. در آن ماجرا در مسیر اصلی این راهپیمایی که خیابان انقلاب‌اسلامی از آزادی تا امام حسین را شامل می‌شد هیچ شعار ساختارشکنی داده نشد و هیچ اقدام خشنی به وقوع نپیوست اما در ساعات پایانی همان روز در یکی از خیابان‌های فرعی منتهی به خیابان آزادی عده‌ای به یک حوزه مقاومت بسیج که موقعیت نظامی بود و به استعداد یک گردان سلاح جنگی در آن مستقر بود حمله کردند و تلاش کردند آن را به تصرف خود درآورند که با مداخله نیروهای مستقر در حوزه، تلاش حمله کنندگان برای به دست آوردن سلاح ناکام ماند و در این میان نیروهای مستقر در حوزه مجبور به استفاده از سلاح شدند. این ماجرا، دقیقه‌ی مهمی از تاریخ اعتراض در ایران پسا انقلاب اسلامی است. پس از این ماجرا انتظار می‌رفت با مسئولیت‌پذیری احزاب اصلاح طلب و شخص میرحسین موسوی خشونت رخ داده در حاشیه اعتراض محکوم شود و اعتراض در مسیر مدنی ادامه یابد و از معترضان خواسته شود که در جریان اعتراض، معترضان صفوف خود را از خشونت‌طلبان جدا کنند اما این انتظار به سر انجام نرسید و درست زمانی که می‌توانست اعتراض مدنی در جمهوری اسلامی در مسیر بلوغ قرار گیرد، میرحسین موسوی با انتشار بیانیه‌های متعدد خشونت‌ها را به دولت مستقر و قوای نظامی منتسب کرد و کشته شدگان را شهید نامید. آن لحظه درخشان اعتراض مدنی که می‌توانست با مسولیت‌پذیری احزاب امکان اعتراض را به امر نرمال تبدیل کند به ناگاه با اقدامی نابخردانه و غیرمسئولانه مسیری را پیمود که این روزها در 18 و 19 دی آن را در اوج خود می‌بینیم. با این تفاوت که در آن روز رهبری تحولات اعتراضی با اصلاح طلبان بود و امروز رهبری خشونت‌ها با اپوزسیون فاشیست ارتجاعی نوپهلوی‌ است و اصلاح طلبان به نیروهای پیرو و دنباله رو جامانده بدل شده‌اند. میرحسین موسوی و احزاب همراه او با اقدامشان در آن لحظه مهم و تعیین کننده، خشونت را در این کشور تمهید کردند و راهی را باز کردند که در نتیجه آن هم از نظم سیاسی مستقر بیرون شدند و هم از تحولات اجتماعی جاماندند و سکان کار را به خشونت طلبان سپردند. آنان روی شاخه نشستند و بن بریدند. توجه نکردند تطهیر خشونت خیابانی و عدم مسئولیت پذیری می‌تواند چه عواقبی داشته باشد. توجه نکردند که به کار گیری گفتاری رادیکال ضد نظم سیاسی، آنان را به حلقه واسطی تبدیل خواهد کرد که ذهن حامیان خود را با دست خود به دست ضد انقلاب خارج نشین می‌سپارد. توجه نکردند که حامیانشان خمیر بازی نیستند که هر روز شمایل و سر و شکل دلخواه خود را به آنها بدهند و یک روز با گفتار رادیکال ضد انقلابشان کنند و روز دیگر از ایشان بخواهند در انتخابات شرکت کنند. حاصل کارشان آن شد که در انتخابات قبلی هر چه کردند طبقه حامی خود را نتوانستند به پای صندق رای بیاورند لذا گفتار و شمایل رقیب انتخاباتی را پیش گرفتند تا پیروز انتخابات شوند. 👇ادامه در پست بعد... 🌐 کانال ایران اندیش‌ |‌ جعفر حسن‌خانی https://eitaa.com/jafarhasankhani

📍موسوی،کروبی و جبهه اصلاحات چه چیز را در ایران تمهید کردند؟ (بخش دوم) البته منصفانه باید این نکته را هم مورد توجه قرار داد که احتمالا در مسیر به رسمیت شناخته شدن اعتراض، برخی تنگ نظری‌های ساختاری و بیناذهنی مانع تحقق اصل 27 قانون اساسی بوده است. همواره فضای بیناذهنی امنیتی بیم آن داشته و دارد که اعتراض سر از خشونت درآورد و عناصر خشونت‌طلب ضد انقلاب از این تجمعات به نفع منافع خود اقداماتی را به انجام برسانند و در نهایت جمهوری اسلامی را مقصر جلو دهند. برای عبور از این بیم، که مانع ساختاری و بیناذهنی برای امکان اعتراض شده و البته پای در واقعیت ماجرا هم دارد، نقش احزاب مهم می‌شود. احزاب در این شرایط  باید وارد عمل شده و با پیش گرفتن رفتار مسئولانه می‌بایست این راه را هموار می‌کردند اما با ظهور و حضور میرحسین موسوی در صحنه سیاست ایران در سال 1388 و نحو عمل لجوجانه او در سیاست این کار نه تنها به سرانجام نرسید بلکه خشونت در سفر پیدایی یک اعتراض بزرگ تایید و تسهیل شد. با نگاهی منصفانه افزون بر آنچه گفته شد باید به سیاست‌های تعدیلی با ابزار شوک درمانی در شکل‌گیری خشم شهری و خشونت هم سهم داد. همچنین مداخله خارجی را هم باید از نظر دور نداشت و آن را عاملیت اصلی تولید خشونت برشمرد اما در این میان پر واضح است که توسعه گفتار رادیکال توسط جریان مورد اشاره زمین را برای پاشیدن بذر تروریسم توسط دشمن هموار کرد.   ▫️تمهید مداخله دشمن درباره خشونت واقع در خیابان باید نقش دشمن را هم نادیده نگرفت. دشمن با تحریم‌های فلج‌کننده وضعیت اقتصادی کشور را با چالش جدی مواجه کرده‌است. با جنگ ادراکی اذهان بخش‌هایی از مردم را دستکاری کرده و در نهایت 1. در تولید خشونت 2. در تجهیز خشونت 3. در تطهیر خشونت عاملیت اصلی را داشته است. در این ماجرا باز پای میرحسین موسوی و همراهانش در جبهه اصلاحات در میان است. آنها در شرایط حاضر با بیانیه‌هایی که اخیرا صادر کرده‌اند همه موقعیت مورد نظر دشمن را تایید کرده و کامل کننده روایت دشمن از وضعیت شده‌اند البته در شرایط حاضر دیگر نقش رهبری تحولات را ندارند بلکه به پیرو عقب‌افتاده‌ و دنباله‌رویی شبیه شده‌اند که چیزی را تمهید کرده که آن چیز امروز از ایشان عبور کرده است. البته این همه ماجرا نیست. واقعیت این است که پیش از آشوب‌هایی که در سال 1388، مهندس موسوی و همراهان به وجود آوردند، دشمن بر این نظر بود که باید با ایران قوی توافق کند، نامه اوباما به رهبر انقلاب پیش از انتخابات 1388 موید این مدعا است، اما پس از انتخابات و با شروع اعتراضات که به سرعت با رفتار مهندس موسوی به خشونت رسید و در نتیجه آن، ادراک دشمن از قدرت ایران تغییر کرد و  ایران در ادراک ایشان آسیب‌پذیر به نظر آمد . درست از همین لحظه تحریم‌های فلج‌کننده‌ای که بایدن معاون رئیس جمهور وقت آمریکا در نشست سابان اندیشکده‌ی بروکینز طرح کرد آغاز شد. باید توجه داشت که دور جدید تحریم‌هایی که وضعیت امروز را برای ایران رقم زده از روزهای نخست آشوب‌های 1388 آغاز شد. خوب است بدانید طرح شماره‌ی H.R.2845، قطعنامه‌ی شماره H.RES.549، قطعنامه‌ی H.RES.557، قطعنامه‌ی H.RES.560، قطعنامه‌ی H.RES.193 و قطعنامه‌ی H.RES.196 در مدت ده روز ابتدایی آشوبهای سال 1388 به رهبری میرحسین موسوی در کنگره‌ی آمریکا علیه ایران ارائه شد و به تصویب رسید. همچنین فرمان های اجرایی رئیس جمهور آمریکا در تحریم های فلج کننده علیه ایران هم بعد از آشوب‌های 1388 و در ارتباط با آن صادر شد. فرمان 13553 در سال 2010 و فرمانهای  13572، 13574 و 13590 در سال 2011 و همچنین فرمان‌های  13599، 13606، 13608، 13622 و 13628 در سال 2012 همگی مستندات این مدعا هستند.   ▫️فرجام سخن شوربختانه آشکار است که عمل سیاسی میرحسین موسوی و همراهانش در سال 1388 در تشدید تحریم‌ها علیه ایران و در تمهید خشونت در خیابان و خارج شدن قطار اعتراض از ریل مدنیت، موثر و مهم بوده است. این به معنای کاستن از عاملیت دشمن نیست بلکه موید فقدان مسئولیت‌پذیری، دوراندیشی، بلوغ سیاسی و پیامدسنجی در عمل سیاسی برخی نیروهای سیاسی در ایران است. امروز که میرحسین موسوی، مهدی کروبی، جبهه اصلاحات هر سه همزمان بیانیه‌هایی با ادبیات هم‌افق با ضد انقلاب را صادر می‌کنند و مسئولیت خود در شرایط حاضر را نمی‌پذیرند، این متن تلاش دارد آسیب‌هایی را که سیاست و اقتصاد ایران از نابخردی ایشان متحمل شده است متذکر شود. تا شاید پروژه اصلاحات از درون این جبهه آغاز شود. 🌐 کانال ایران اندیش‌ |‌ جعفر حسن‌خانی https://eitaa.com/jafarhasankhani

📍از منتظر «امام مهدی» بودن، چه چیز عاید جامعه ایران می‌شود، این انتظار چه فایده‌ای دارد؟ ▪️ «السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ وَ دَلِيلَ إِرَادَتِهِ» فرازی است از زیارت آل یاسین. در این فراز حضرت حجت «دلیل اراده خدا» خوانده شده. «دلیل» به معنای «راهنما» است. عقل با «دلیل» می‌تواند نسبت به چیزی که تردید دارد به یقین برسد. حال سوالی که باید به آن اندیشید این است: جامعه‌ای که منجی را دلیل اراده خدا بر زمین می‌داند، چه جامعه‌ای است؟ جامعه‌ای که منتظر کسی است که اراده خدا را دلالت کند، چگونه جامعه‌ای خواهد شد؟ پرسش‌ها را کامل‌تر کنم، اگر آن «جامعه‌ی منتظر» مراتبی از ایده «امام» را که اراده خدا را دلالت می‌کند در عصر انتظار بتواند به صحنه‌ی تاریخ و جامعه بیاورد، چه می‌شود؟ از پاسخ به پرسش آخر شروع کنم، می‌شود «انقلاب اسلامی»، می‌شود جامعه‌ای پویا که این توان را دارد که اراده‌اش را بر اراده‌هایی که به تاریخش تحمیل شده، فائق و پیروز کند. درباره دو سوال اول هم باید بگویم به گمانم چنین جهان معنایی و چنین مفاهیم بنیادینی، یک جامعه اراده‌مند می‌ساز‌د. جامعه‌ای که در تاریخ فاعلیت دارد. این جامعه سوژه تاریخ است نه ابژه آن. این جامعه می‌ایستد و در جنگ اراده‌ها یک طرف ماجرا می‌شود. جایی که امروز ما ایستادیم دقیقا از همین درک از جهان بر می‌آید. ما جامعه‌ای هستیم در انتظار کسی که اراده‌ای در این معنای قوی «إنّما أمره إذا أراد شیئاً أن یقول له کن فیکون» (آیه ۸۲ سوره یس) را دلالت می‌کند. بودن در چنین جامعه‌ی با مسمایی که معنای جاری در اذهان یکان یکان مردمانش چنین کارا، پویا، برانگیزاننده و قدرتمند است، بسیار خواستنی و دوست داشتنی است. این انتظار با ما چنین می‌کند. این انتظار چنین سوژه‌های اراده‌مند تاریخ‌ساز می‌آفریند. 🌐 کانال ایران اندیش‌ |‌ جعفر حسن‌خانی https://eitaa.com/jafarhasankhani

📍تأملی درباره وقایع ۱۸ و ۱۹ دی ▪️در نشست پژوهشگاه علوم و معارف انقلاب اسلامی نکاتی را درباره وقایع ۱۸ و ۱۹ دی گفتم. بر این نظرم که روشنفکر ایرانی کثرت‌گرا نیست و خلوص‌گرا است و این خلوص‌گرایی در این شرایط، خشونت را تمهید می‌کند. خلوص‌گرایی در دموکراسی‌خواهی، روشنفکران را برای دفاع از مدنیت حاکم بر کشور منفعل کرده و این انفعال و سکوت، به کمک جریان خشن و ارتجاعی نوپهلوی آمده است. این سطح از خشونت، وارداتی است و به تمدن ایرانی آنچنان ربطی ندارد، استعمارساخته است. پر واضح است ما مردمانی نیستیم که با سر بریدن و انسان سوزاندن مشکلاتمان را حل کنیم. 🌐 کانال ایران اندیش‌ |‌ جعفر حسن‌خانی https://eitaa.com/jafarhasankhani

📍ملاقات با روح جهان در خیابان‌های تهران ▫️ابتدای پاییز ۲۱۹ سال پیش، فردریش هگل یک روز پیش از شروع جنگ ینا-اورشتدت، ناپلئون بناپارت امپراتور فرانسه را در شهر ینا دید. ساعاتی بعد به دوستش در نامه‌ای نوشت که من «روح جهان» را دیدم که سوار بر اسب به تاخت از دروازه شهر خارج می‌شد تا به دور‌دست‌ها دست یازد و بر آنان چیره شود. ▫️امروز در میانه‌ی زمستان من هم با «روح جهان» در خیابان‌های تهران ملاقات کردم. مردمانی را دیدم که با وجود تهدید قدرتمند‌ترین دولت تاریخ جهان به جنگ، مصمم به پیش می‌رفتند تا به آفاق تاریخ دست یازند و بر آن چیره شوند و تاریخ را فتح کنند. این مردمان روح یک جهان بی‌روح هستند، همانی که میشل فوکو در جریان حضورش در خیابان‌های تهران و ایران در سال ۱۳۵۷ گفت. بار تاریخ را که بر شانه‌های روح جهان سنگینی‌می‌کرد من امروز در خیابان‌های تهران و ایران دیدم. 🌐 کانال ایران اندیش‌ |‌ جعفر حسن‌خانی https://eitaa.com/jafarhasankhani

▪️شرایط از چه قرار است و در میانه جنگ و آشوب به ماجرا به چه نحو باید نگریست؟ ▪️ما ایرانیان در این میانه چه تصمیمی گرفته‌ایم؟ ▪️تجربه تاریخی کدام راه را پیش روی ما می‌گذارد؟ شب رویداد تاریخی ۲۲ دی در برنامه جریان شبکه یک سیما سعی کردم به این سه سوال پاسخ دهم. 🌐 کانال ایران اندیش‌ |‌ جعفر حسن‌خانی https://eitaa.com/jafarhasankhani

🌷آخرین سخنرانی آیت‌‌الله العظمی شهید سیدعلی حسینی خامنه‌ای ✏️ملّت ایران درسهای اسلامی و شیعیِ خودش را خوب بلد است؛ میداند که چه‌ کار کند. امام حسین (علیه السّلام) فرمود: مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَ یَزید؛ کسی مثل من، با کسی مثل یزید بیعت نمیکند. ملّت ایران در واقع میگویند: ملّتی مثل ما، با این فرهنگ، با این سابقه، با این معارف عالی، با سردمدارانی مثل افراد فاسدی که امروز در آمریکا بر سر کارند، بیعت نخواهد کرد. ۱۴۰۴/۱۱/۲۸ Farsi.Khamenei.ir

بیعت ما با تو، همان سخنی است که مالک اشتر نخعی در بیعت با امیرالمومنین علی علیه‌السلام بیان کرد: اگر کوه‌ها را بخواهی تا همراهت به میدان نبرد روانه شوند، من آن‌ها را به حرکت درمی‌آورم. دستت را بگشا تا با تو بیعت کنم؛ بیعتی که تا آستانه شمشیر بر گردن نیز بر آن استوار بمانم. 🌐 کانال ایران اندیش‌ |‌ جعفر حسن‌خانی https://eitaa.com/jafarhasankhani

این تصویر چه چیز را به ما نشان می‌دهد؟ 👇 🌐 کانال ایران اندیش‌ |‌ جعفر حسن‌خانی https://eitaa.com/jafarhasankhani

📍تصویری عینی از اراده ملی ایرانیان تاملی درباره یک عکس ملی ▫️«اراده ملی» مفهوم پیچیده‌ای است که در تعریفش اجماع وجود ندارد. حتی آنکه بیش از همه درباره آن نوشته، هرچه نوشته ماجرا را پیچیده‌تر کرده و در آخر، ژان ژاک روسو هم نتوانسته نمایان کند که این مفهوم چیست و دقیقاً چه چیز را می‌توان مصداق این مفهوم دانست. این از ناتوانی نویسنده نیست بلکه از پیچیدگی این مفهوم است.اراده ملی به‌ندرت در تاریخ ملت‌ها نمایان می‌شود. ▫️در دقایق خاصی از تاریخ، ملت‌ها اراده خود را در صحنه تاریخ حاضر می‌کنند تا «رویداد ملی» بیافرینند. برخی بر این نظرند که صحنه انتخابات‌ها به دلیل مداخله رسانه و صنعت پروپاگاندا در نشان دادن اراده یک ملت، ناموفق است. ▫️اما گوهر اراده یک ملت در «زمانه جنگ» بیش از همیشه و بی‌پیرایه نمایان می‌شود.من در این صحنه حاضر بودم و با دیدن آن احساس می‌کردم در حال مشاهده اراده ملی ایرانیان هستم.در چند ده‌متری سمت چپ افراد حاضر در تصویر، موشک دشمن منفجر شد و ترکش آن، بر سر بانویی در میانه جمعیت نشست و او به شهادت رسید. این پرچم آغشته به خون، پرچم آن بانوی شهید است که در دست هم‌وطنانش فرازمندانه به نمایش گذاشته شده. اینان و انبوه جمعیت حاضر در این رویداد، این‌طور شجاعانه در تمنای چیزی هستند و چیزی را اراده کرده‌اند که عکس به عیان آن را نشان می‌دهد.من این رویداد و این صحنه را آن دقیقه قابل مشاهده اراده ملی ایرانیان می‌دانم. 🌐 کانال ایران اندیش‌|‌جعفر حسن‌خانی https://eitaa.com/jafarhasankhani