ای اهل حرم میر و علمدار آمد.

پناهگاه؟ نه ممنون میریم بیت.

همه رجزخوان‌های این شب‌ها را صدا بزنید. همه کری‌خوان‌های پوشالی را. همه پهلوان‌پنبه‌های مجازی‌ را. همه آن‌ها را که چندهفته توییت می‌زدند. پیروزمندانه قهقهه می‌زدند. همه آن‌ها که می‌گفتند او رفته. او نمی‌تواند بیاید. او در زیر کوه‌هاست. بگویید که او خود کوه است. بگویید که خامنه‌ای آمده. به همان موقعیت همیشگی. روی همان زیلوهای آبی‌اش. بگویید که شما و کرور کرور اسلاف‌تان در قواره او نیستید. اوست که در برابر هزینه‌های میلیون‌دلاری شما و پدران نامشروع‌تان، در برابر ردیف‌ردیف رسانه‌های مزدورتان و در برابر اتاق‌های جنگ زیرزمینی‌تان در سرزمین‌های غصبی، تنها با یک حضور، بی‌آنکه حتی کلمه‌ای سخن بگوید، ورق را برمیگرداند و روایت پیروزی خلق می‌کند. بزرگانتان را بگویید که از دست او مشق رزم کنند. حرام‌لقمگان و اشرار را صدا بزنید و بگویید که او پسر علی است؛ شما پسران که‌اید؟ «مهدی مولایی»

شب عاشورا همین مصرع کافیه: شیب گودال و شاه بی‌ردا وا محمدا..

ای حسین غریبم..

دیوانگانت‌با‌صدای‌اذان‌صبح‌و‌ظهر‌عاشورا‌گریه‌می‌کنند . دیوانگانت‌با‌صدای‌اذان‌مغرب‌عاشورا‌کاش‌زنده‌نباشن .

در کربلاء المقدسة شام غريبان را، ليلة الوحشة می‌نامند..

سلام به چهل روز دلشوره رسیدن یا نرسیدن

«ابد والله یا زهرا ما ننسیٰ حسینا»