نیهیلیسم در آمریکای لیبرال در آمریکا حتی فقیرها فکر می‌کنند موفقیت و ثروت بیشتر به تلاش شخصی بستگی دارد تا شرایط بیرونی، طبیعتا در طیف جمهوری‌خواه این باور پررنگ‌تر است. بعد از اینکه روندهای اقتصاد تغییر کرد و مراکز صنعتی جابجا شد جمعیت‌هایی از همین مردم شغل‌شان را از دست دادند. بدون اینکه چیزی از تلاش‌شان کم شود شهرهایشان از رونق افتاد. آیا باورشان دگرگون شد؟ خیر، لیبرالیسم جان‌سخت‌تر از این حرف‌ها است، پیش از همه به خاطر اینکه ایدئولوژیک بودن خودش را انکار می‌کند. به خاطر شرایط بیرونی به فقر و بیکاری افتادند ولی همچنان معتقدند تلاش شخصی بیش از محیط اجتماعی سرنوشت انسان را می‌سازد‌. در عمل البته طبق منافع‌شان رفتار می‌کنند: به کسی رأی می‌دهند که از بازگشت به گذشته شعار ساخته، صنایع قدیمی ‌و آلوده را کنار نمی‌زند و با جهانی شدن مخالف است. همه برای اینکه شرایط بیرونی تغییر کند شاید شغل و رفاه‌شان برگردد. ترامپ نماینده این تناقض است که موفقیت از لیاقت خودمان بوده اما شکست به رفتار دیگران مربوط است، پس باید چین، اروپا و دیگران را از راه‌هایی جز رقابت آزاد متوقف کنیم. ناچارند از قدرت بین‌المللی بهره بگیرند که لاجرم از نیروی نظامی‌ ناشی می‌شود. باورها لیبرالیستی با خواسته‌های میلیتاریستی جمع شده و نیهیلیسم آمریکایی را ساخته: ارزشی وجود ندارد، می‌توانیم هر جور دل‌مان خواست حرف بزنیم، هر طور دل‌مان خواست عمل کنیم، مهم قدرت است و سودی که از به کار انداختن آن به دست می‌آوریم، اگر با فرودستی دیگران باشد لذت بیشتری هم دارد. منبع: https://t.me/daneshtalab1/14 ضمن عرض خوش‌آمد به آقای دانشطلب همۀ مطالب کانالشان خواندنی است؛ از دست ندهید. سرمایه‌داری

توصیه می‌کنم به‌جای متن عربی، ترجمۀ قرآنو بخونید؛ چون قرآنو‌ می‌خونیم تا با یاد گرفتن معارفش هدایت بشیم. شمایی که عربی بلد نیستید و ترجمه نمی‌خونید، واقعاً احساس نمی‌کنید از هدف اصلی دور شدید؟

ترجمه گویای قرآن کریم با صدای عالی دو‌ تن از خوبان به تفکیک جزء خوراک ماه مبارک رمضان است. روی دور تند و X2 هم میتونید گوش بدید، مگه تحدیر استاد معتز آقایی با همین سرعت نیست ؟ هر جزء تقریبا نیم ساعت حقیقتا وقت گیر نیست. #ماه_قرآن

خشت اول جلسه‌ی سابقون، دعای کمیل بود.

این عکس‌نوشته را از مستند داستان چربی(Fat Fiction 2020) برداشته‌ام. داستان چربی را ببینید، این آمریکایی ها به مردم خودشان هم رحم نکرده‌اند در واقع باید بگویم سرمایه‌داری به هیچ‌کس رحم نمی‌کند، چه آمریکایی های سیاهپوست در قرن هجده و نوزده چه آمریکایی های رنگارنگ قرن بیست و بیست و یک! لفظ گایدلاین از زبان پزشکان و اساتید پزشکی نمی‌افتد، چرا که امروز روز، طبابت بدون استفاده از به روز ترین خط‌مشی‌ها تقریبا غیر ممکن است، رانی‌تیدین کجاست؟ نسل های قبل داروهای ضدچربی کجا هستند؟ در احیای قلبی ریوی کدام دارو ها و در چه فواصل زمانی استفاده می‌شوند؟ سوال اصلی اینجاست که این دستورالعمل ها کجا و چگونه نوشته می‌شوند و آنها که می نویسند مصالح چه کسانی را باید در نظر بگیرند؟ با خودمان صادق باشیم همه که آدم های بدی نیستند، مصالح بیماران و سرمایه‌داران باهم ان شاء الله! حالا از خودتان بپرسید نهادهای دولتی و فرادولتی، سازمان غذا و داروی خودمان، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA)، سازمان سلامت جهانی(WHO)، سازمان جهانی کشاورزی(FAO) و ... غیر از دارو روی چه‌ چیزی تاثیر می‌گذارند؟ تبلیغات تلویزیون غیر از سرای ایرانی و فرش‌فروشی‌های قسطی چه چیزی را تبلیغ می‌کنند؟ روغنی را که می‌خورید، خودتان انتخاب می‌کنید؟ گندم چطور؟ برنج‌چطور؟ سوسیس و کالباس هم می‌خورید؟ دوغ ارزان‌تر است یا نوشابه؟ چرا خامه شکلاتی رامک شکر دارد؟ چرا فکر می‌کنیم شکر شیرینی زندگی است و هروئین خانمان سوز؟ بگذریم به زندگی‌تان برسید پاسخ به این‌ها وظایف حاکمیت است🙃 @mjavidi

اقتصاد آزاد حجاب را هم آزاد می‌کند مخاطب این نوشته در وهله نخست «راست‌ سنتی» است که به آزادی در فرهنگ حساسیت دارد اما درباره خصوصی‌سازی و آزادی بازار حرف‌هایی می‌زند که بعضی نئولیبرال‌ها هم درباره‌شان تردید دارند. هر الگوی اقتصادی سبک خاصی از زندگی را تحمیل می‌کند. اقتصاد آزاد در روزگار ما نه تنها بی‌حجابی و برهنگی که سایر مناهی و منکرات را هم عادی خواهد کرد. «راست سنتی» برای آزادی سرمایه توجیه‌های دینی ردیف می‌کند اما اگر بحث فلسفی و کلامی درباره شعار آزادی را هم کنار بگذاریم از پیامدهای فرهنگی، باطل بودن این گرایش فهمیده می‌شود. هشدار مهم اینکه نباید آزادی معاملات در دوران سنت را با آزادی بازار پس از سرمایه‌داری قیاس کنیم. بعد از انقلاب صنعتی، شکل تازه‌ای از اقتصاد پدید آمده که با ارجاع به دوران سلف نمی‌توان آن را توضیح داد. امروز بی‌عملیِ سنتی درها را برای خطرناک‌ترین نوع سرمایه‌داری باز می‌کند. راست سنتی به ظاهرِ روایات مایل‌تر است تا اجتهاد و لاجرم نوعی سلفی‌گری را دامن می‌زند. سلفی‌گری شیعه بر خلاف اهل‌سنت رو به انفعال دارد چون به دورانی ارجاع می‌دهد که دستِ امامان از قدرت و‌ حکومت کوتاه شد. این رویکرد، در افقش خود جمهوری اسلامی را هم زیر سوال می‌برد. شیعه‌ی سلفی و سنتی، راه سرمایه را باز می‌کند و سرمایه‌داری، هویت اسلامی را محو. اتکا به صاحبان ثروت با واژگان تمیز مثل تولیدکننده و کارآفرین نه تنها منافع کشور را تأمین نکرده بلکه خواسته‌های فرهنگی‌شان هم سکولاریسم را چیره می‌سازد. این راهکار امنیتی که سرمایه‌داران جدید خودی باشند یعنی از بین مرتبطین، فرزندان و حتی خود مسئولین برکشیده شوند آنقدر خام و پیش‌دستانه است که استدلال آوردن علیه‌ش به زیاده‌گویی متهم می‌شود. صاحبان ثروت از هر جا آمده باشند غالبا الگویی را می‌پذیرند که سرمایه الزام می‌کند و سرمایه در روزگار ما با مصرفِ دلبخواهی و‌ آزادی اخلاقی پیوند خورده. نمی‌شود به سرمایه‌داری راه داد اما تبعاتش را بیرون در نگه داشت. https://t.me/daneshtalab1

بخاطر همین حرفاش دوستش دارم!

چاره‌ چیست؟