پات رو که از در خونهیِ گرمی که خانوادهت برات درست کرده میذاری بیرون میبینی فراسویِ زندگی راحت تو، آدمایی هستن که با چنگ و دندون از هرم و حریم خانوادشون دفاع میکنن. کاش آدم هیچ وقت مجبور نشه این تلخکامی ها و شور بختیها رو ببینه.
زبان فارسی پر از پستو و پیشتوئه، دنیا در دنیا واژهای داره که به هیچ زبان دیگهای قابل وصف نیست، برای هر فعلی که یادت میره کلی شکست و بسط داره، نهایت فخر و دلبری و آوا رو داره هر واژه. زبان فارسی بسیار زیباست، بسیار.
مکدونالد پونزده میلیونی رو اشرف مخلوقات نمیخوره عزیزم، احمقِ مخلوقات میخوره، احمقِ نظام سرمایه داری، احمقِ پولدار.
کاش میتونستم برای دقایقی دنیای اطرافم رو متوقف کنم، بی صدا، آروم و بی تعلق خاطر و فقط برای خودم باشم.