کاش هیچ وقت به مرحله‌ای نرسی که دلت به حال خودت بسوزه. که اونجا تهشه‌. انتهایِ اشتراک غم و تنهایی همونجاست.

نمیفهمی و تقصیر خودت هم نیست "تا خرمنت نسوزد، تشویش ما ندانی"

روزای آفتابی به عنوان یه روز جدید محسوب نمیشن‌. روز باید ابری باشه، نرم، لطیف و بدون حضور پر رنگِ خورشید.

بخواب عزیزم چون اینکه "میل به سویِ او داری" کافی نیست.

کاش این نارنجیِ برگ‌ها، خبر از کم‌رنجی خزون بده.

نمیدونم. اگه میدونستم هم فرقی نمیکرد.

آیا اونقدر که غم خوردیم به بقیه غم رسوندیم؟

ما فکر می‌کردیم اگه اونقدر بزرگ بشیم که قدمون به بالای کابینت برسه، حتما دستمونم به آرزوهامون میرسه. اما انگار قاعده و قانون دنیا اینطوری نیست.

تو سنی که باید قد میکشیدیم، رنج کشیدیم.

دنیا نمی‌ارزد به این پرهیز و این دوری.

ظلمی که در حق زن‌‌ها میشه کاملا سیستماتیکه، یعنی همه‌یِ بنای سیستم‌های سیاسی، اجتماعی و حتی اقتصادی بر پایهٔ نادیده گرفتن زن هست. قانون‌های نوشته شده، نگاهِ جنس دوم به زن و حتی همین روتین های پوستی "سنگین" که سرمایه‌گذاری نظامِ اقتصادی روی تخریب عزت نفس زن‌هاست. حالا یک عده میان و به هر کس داعیِ حمایت از زنان داره، یه برچسبِ "مرد ستیز" میچسبونن‌ که گمونم یا معنی ستیز رو نمیدونن یا مفهوم ظلم سیستماتیک رو، بله اینکه یه مرد آزار دیده، اسمش "ظلمه" اما این ظلم با اون ظلمی که ریشه دوونده‌ توی قانون و فرهنگ و اقتصاد علیه زنان، قابل قیاس نیست.