هر جا که زبونت رو نبُری، بعدا مجبور میشی گیست رو ببری.

درستش اینه که "هر که بگرید، بغلش می‌کنند" بازم خودتون میدونید‌.

تا کمال‌گرا بخواد ابراز علاقه کنه، عمل‌گرا مووآن کرده.

نمیشه که اگه خنده‌های از ته دل میخوای، تلاش‌های از سر جبر نکرده باشی. "گنج و مار و گل و خار و غم و شادی به همند" عزیزم‌.

هر جا دیدی داری بدیهیات‌ رو توضیح میدی، یعنی "برو که مرا بی تو درمان است"

کاش عشق کافی بود‌. اما فعلا فقط کافی، عشقه‌. درود بر قهوه‌.