امروز یه متنی دیدم جالب بود.
میگفت آدمهای مُرده بیشتر از آدمهای زنده گُل گرفته اند.
من از آدمهايى كه هميشه نگران تاثير حرفهاىشان روى قلب ديگران هستند خيلى خوشم مىآيد، آنها خوش قلبترين آدمهاى روى زمين هستند.
«جايی كه خرچنگها آواز مىخوانند»
دليا اوئنز
کم روی زمین دربهدر نام و نشان باش
حک میشود آن نام، پیِ فاتحهخوان باش..
درنگاه خلق، از دیوانگان کم نیستم
فکر زخمی دیگرم در فکر مرهم نیستم
قامتم چون بید مجنون است و باطن مثل سرو
از تواضع سر به زیر انداختم، خم نیستم!