من اهل ِ دل و چای ِ حل و لعل ِ نگارم ،
تو اهل شب ِ و شعر ِ سپید و لب ِ سیگار ،
من پنجرهای رو به غزل خواجهی شیراز ،
تو سخت پر از خشتی و مانند به دیوار .
زندگی هم برای اکثر ما چنین چیزی است؛ یک بوم خالی، بی معنی، چیزی که نگاه خیرهاش، انگیزه و روحیه را از تو میگیرد.