خانه‌های آجریِ رنگ‌و‌رورفته_گویی که قرن‌ها از پس بی‌سکونت ماندنشان گذشته_، غبارِ آلوده‌‌رنگِ خاکستری در فضای عِطر روزِ پیشین عروسی. روزها در پی یکدیگر در تکاپوی سرآغاز یک زندگی خوب تلاش کنی که آخر به تلّی از خاکستر بدیل شود؟ چطور می‌شود زندگی را با خاطره‌ی اجساد سوخته‌ای از انسان‌های بی‌گناه گذراند و همچنان شاد بود؟ چرا دنیا به آن اندازه‌ای که باید خشم نمی‌گیرد؟ چرا مفاهیم والای بشری_همچون آزادی و عدالت_در نظر جهانیان تضادی درباره‌ی با اصل آن مفهوم را دربرگرفته است؟ به راستی که من و شما در کدام نقطه و کدام طبقه از این دنیای بی‌پایانِ مرئی در حال سوختنیم؟

روزای آخر تابستونه و حال و هوا، پاییزی. گویا شما باید این پیامو فوروارد کنید و تگاتون رو اینجا بذارید تا من با دوربینِ ذهنیِ عجیبی که اینجا دارم از شما عکسی بگیرم که به شکل چیزی غیر از انسان درش ظاهر میشید. از طرف زیرزمین، یه عکس و یک‌سری توضیحات متفاوت راجع به ربط و علت و معلولش به شما داده میشه. •ممبرا هم می‌تونن شرکت کنن. •قبل از اینکه لینک بفرستید حتما چک کنید که ظرفیت تکمیل نشده باشه.

چه میشد اگر جهان "اکادمی قهرمانان من" قدرتی نداشت ¯ ᴊᴏɪɴ ᴜs @Animemes

انتظار آخرشو نداشتم🤣

داداش آروم باش جوونه خامه نمیفهمه تو بزرگی کن

وقتی ویلن جدید اونقدر قویه که ویلن اورجینال باید پا بذاره وسط

_

سلام

حال زندگی کردن ندارم

خسته ام

🤣