قدر لحظه ها رو بدونیم:)🤍

ولی شعرای ایشون😭🤍>>>>

خب دوستان غصه نخورید یه چند روز دیرتر میرید مدرسه 😭😂 مثل اینکه چهارشنبه ۱ مهر رو تعطیل کردن:)

حسم نسبت به مدرسه اینجوریه: هم دوسش دارم هم دوسش ندارم انگار.. هم کلی خاطره ی خوب دارم ازش هم کلی خاطره ی بد.. هم افتخار داشتن معلمای خوب و با تجربه رو داشتم هم معلمایی که فقط درس خونده بوده بودن و هیچ چیزه دیگه ای جز علم نداشتن.. یجورایی گاهی برام احساس ارامش ایجاد کرده گاهی ام مضطربم کرده.. تو مدرسه با دوستایی آشنا شدم که در اصل غریبه بودن برام و با غریبه هایی آشنا شدم که در اصل دوست بودن برام.. بخاطر این احساسات متناقض نمیدونم دقیقا حسم به مدرسه چیه و از باز شدنش خوشحالم یا ناراحت؟ عجیبه:)

احساس و منطق دو تا چیز مخالف همن.. کاملا بر عکس و اینکه این دو تا هر دو شون در ما هست سخت میکنه کارو.. مدیریت هر دوی اینا و برقرار کردن تعادل بینشون از نظر من کار خیلی سختیهههه🫠 و همیشه به آدمایی که میتونن از هر دو به یه اندازه استفاده کنن حسودیم میشه:) توی تصمیم گیری برای یه موضوعی منطقت میشینه هزارتا دلیل میاره و میگه« باید اینکارو بکنی و تو هم قانع میشی..» ولی دقیقا همون لحظه احساست میگه« تو حسرتش میمونی، قلبت گناه داره، چطور دلت میاد؟» و تو میمونی بین این دو تا که دوست داری به حرف دو تاشون گوش کنی.. بخوام احساس و منطق رو به چیزی تشبیه کنم مثل: تام و جری ان، غم و شادی تو inside out، اب و اتیش تو المنتال،

دلتون واسه شعر تیکه کتابایی که براتون میذاشتم تنگ نشده؟😭🎀

؛غم می دود در پیکرم جایی نماندهꕤ ؛می خواهمت با اینکه که امکانی نماندهꕤ

؛تو قبله ام هستی کماگان گرچه در منꕤ ؛هر قدر میگردم مسلمانی نماندهꕤ

؛دائم نگو از خان آخر نیز بگذرꕤ صد دیو در من است انسانی نماندهꕤ

؛تندیس یک آدم که دلتنگ از هبوط استꕤ ؛اما برایش اشک چندانی نماندهꕤ

؛من ناخدای کشتی ای هستم که عمری ستꕤ ؛در او توان فتح طوفانی نماندهꕤ