#سحر_امامی تا کجا رفت!!!!! وقتی برای خدا کار کنی😌 💠➣┅─────────── کشکول شیخ رفیع 🆔 @kashkooul

شکر عملی در هیأت وقتی علما محور هیات ها نباشند چه می‌شود؟

🌟 وقتی یک مسیحی، منجی مسجد مسلمانان شد... در دهه‌ای که آسمان ایروان زیر سایه‌ی افکار ضد دینی شوروی تاریک شده بود، حکمی صادر شد: تخریب مسجد کبود ارمنستان. پیش از آن هفت مسجد در ارمنستان تخریب شده بود. اما درست همان‌جا، در نقطه‌ای غیرمنتظره، صدایی برخاست، نه از میان مسلمانان، بلکه از دل شعر و فرهنگ ارمنی... 🎙️ یقیشه چارنتس، شاعر ملی‌گرای ارمنی، با قلمی از جنس عشق به انسان، به میدان آمد. او پیشنهاد داد: مسجد را تخریب نکنید، آن را به موزه‌ای از تاریخ تبدیل کنید. موزه‌ای که گذشته‌ را در دل ایروان زنده نگه دارد. 📿 و مسجد کبود زنده ماند. نه فقط به عنوان ساختمان، بلکه به‌عنوان یادبود احترام یک مسیحی به عبادت مسلمانان. ✨ امروزه، صدای دعای کمیل و مراسمات معنوی و فرهنگی مسجد کبود ارمنستان همچنان در هوای ایروان جاری است، چون زمانی شاعری مسیحی، با نگاهی فراتر از دین، تصمیم گرفت از نور محافظت کند، نه از سنگ و آجر. چارنتس بعدها بخاطر اشعار وطن دوستانه و ضد کومونیستی در زندان مرد و در جایی ناشناخته دفن شد. امیدوارم به زودی بتوانیم یادبودی برای ایشون در مسجد برگزار کنیم. ✍ محمود رفیعان 💠➣┅─────────── کشکول شیخ رفیع 🆔 @kashkooul

خوری اسقف وانيا سركيس خلیفه گری آشوری گلدانی کاتولیک։ 📍هیچ فرقی نمی کند هموطن چه اشوری چه  ارمنی چه زرتشتی چه کلیمی چه مسلمان.   📍وقتی وارد ایران شدم، یک احساس غروری داشتم. 📍 بوسه بر خاک وطن زدم؛ دار و ندار من ایران است. 💠➣┅─────────── کشکول شیخ رفیع 🆔 @kashkooul

اقامه نماز جمعه با حضور مذاهب مختلف اسلامی از کشورهای مختلف در مسجد جامع کبود شهر ایروان ارمنستان سوم مرداد ۱۴۰۴ 💠➣┅─────────── کشکول شیخ رفیع 🆔 @kashkooul

✍️ جشن وارداوار در ارمنستان و آیین آب‌پاشی صفوی در پل خواجو؛ دو روایت از آب آب در فرهنگ ایرانی و ارمنی، نه‌تنها مایه‌ی حیات، بلکه زبان پاکی، پیوند و شادمانی است. دو آیین باستانی—جشن وارداوار در ارمنستان و جشن آب‌پاشان صفوی در پل خواجو—روایتی موازی از جایگاه آب در زندگی مردمان‌اند؛ یکی از دل افسانه‌های الهه عشق، دیگری در شکوه مهندسی و آیین سلطنتی. --- 🌹 وارداوار؛ از اسطوره‌های کهن تا شادی خیابانی - وارداوار از آیین‌های پیشامسیحی ارمنستان سرچشمه گرفته، زمانی که مردم برای الهه آستقیک، بانوی عشق و آب، گل رز و آب تقدیم می‌کردند. - پس از پذیرش مسیحیت در قرن چهارم، کلیسای ارمنی این آیین را با عید تجلی مسیح پیوند زد و وارداوار به سنتی مذهبی-مردمی بدل شد. - امسال نیز در یکشنبه پنجم مرداد، مردم شهرهای ارمنستان با آب‌پاشی نمایشی از همدلی را نشان می‌دهند. جشن نه‌تنها خاطره‌ای دینی، بلکه لحظه‌ای از شادی جمعی و روح زندگی است. --- 🏛️ آیین آب‌پاشی صفوی؛ هنر، قدرت و مردمی‌گری در پل خواجو - پل خواجو در زمان شاه عباس دوم، با هدف مهندسی آب و زیبایی شهری ساخته شد. این پل هم بند بود و هم تالار شاهانه. - در جشن‌های ویژه، دهانه‌های پل با تخته‌بند بسته می‌شد تا دریاچه‌ای مصنوعی شکل گیرد—محیطی برای آتش‌بازی، موسیقی، قایق‌سواری و حضور سفرا. - جشن آب‌پاشان یا تیرگان در سیزدهم تیرماه نیز نمود مردمی‌تر این آیین بود. مردان با لباس‌های ساده و کاسه‌های مسی و گلاب به سی‌وسه‌پل و پل خواجو می‌آمدند. شاه و سفرا در غرفه‌ها مستقر می‌شدند و چهارباغ به دریای زندگی بدل می‌گشت. --- 🤲 آب؛ پیوندی میان روح مردم و حافظه فرهنگی در وارداوار، آب دل‌ها را خنک و پیوندها را زنده می‌کند؛ در پل خواجو، آب صحنه‌ای برای هنر و قدرت سیاسی است. اما در هر دو، چیزی بیش از قطره‌های بی‌جان جاری است؛ آب، پیام‌آور همدلی، شکوه و خاطره‌ی جمعی است. 🌿 احیای جشن آب‌پاشی صفوی؛ گامی به سوی همدلی و رونق گردشگری بازآفرینی آیین آب‌پاشی صفوی، نه‌تنها یادآور شکوه فرهنگی ایران بلکه فرصتی برای تقویت گردشگری، نشاط اجتماعی و همدلی مردمی است. این جشن می‌تواند با طراحی هوشمندانه، در قالبی مردمی و هنری، خانواده‌ها را در کنار هم جمع کند، گردشگران داخلی و خارجی را جذب نماید و ایام گرم تابستان را به فرصتی برای خاطره‌سازی جمعی بدل سازد. گرچه ممکن است برخی ملاحظات اجتماعی یا اجرایی وجود داشته باشد، اما با همکاری شهرداری‌ها، نهادهای فرهنگی و جامعه بومی، می‌توان راه‌حل‌هایی عملی برای مدیریت این مراسم یافت—بی‌آنکه به اصالت تاریخی یا فضای عمومی آسیب وارد شود. این آیین، اگر با نگاه فرهنگی و مدرن احیا شود، می‌تواند پلی باشد میان تاریخ و زندگی امروز ما. ✍ محمود رفیعان 💠➣┅─────────── کشکول شیخ رفیع 🆔 @kashkooul

تپه‌باشی؛ پژواک طنین اذان‌های فراموش‌شده مسجد «تپه‌باشی» که در محله تاریخی کُوند ایروان واقع شده، یکی از قدیمی‌ترین مساجد شیعی ارمنستان است و با نام «مسجد عباسقلی‌خان» نیز شناخته می‌شود. این بنا یادگار دوران حکومت ایران بر ایروان در قرون ۱۷ و ۱۸ میلادی است و تا زمان معاهده ترکمانچای فعال بوده است. 🕌 ویژگی‌های تاریخی و معماری - موقعیت: محله کُوند، یکی از قدیمی‌ترین مناطق ایروان که در گذشته به «تپه‌باشی» معروف بود. - نام‌های دیگر: مسجد عباسقلی‌خان، مسجد کُوند، مسجد تپه‌باشی. - سبک معماری: ایرانی-قاجاری با طاق‌های ضربی، گنبد آجری، و حجره‌هایی با هلالی‌های ورودی. - گنبدها: دارای دو گنبد کوچک و بزرگ بوده که امروزه فقط بخشی از گنبد کوچک باقی مانده است. - مناره‌ها: در منابع ارمنی اشاره‌ای به مناره نشده، که ممکن است نشان‌دهنده فقدان مناره یا تخریب آن‌ها باشد. 📜 وضعیت فعلی و بازسازی - پس از جدایی ایروان از ایران و مهاجرت مسلمانان، این مسجد به تدریج کاربری خود را از دست داد و به محل سکونت چند خانواده تبدیل شد. - زلزله‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۷ آسیب جدی به بنا وارد کردند. با توجه به سکونت چند خانواده در این مکان، گویا بازسازی این مسجد با موانعی همراه است. چه بسا در آینده‌ای نه چندان دور با همت همه آنان که دل در گرو احیای آثار اسلامی در ارمنستان دارند شمار مساجد ایروان به دو مسجد افزایش یابد و منطقه قدیمی شهر مزین به حضور مسجدی با معماری ایرانی و اسلامی شود. ✍ محمود رفیعان 💠➣┅─────────── کشکول شیخ رفیع 🆔 @kashkooul